کیانوش ایرانی : مواضع دکتر بختیار درباره جزایر سه گانه

۱۹ تیر ۱۳۹۲

در سال ۶۰: سه گانه متعلق به ایران نیست

کنکاشی در مواضع دکتر درباره سه گانه

وقتی قدرت، مقدس و پرستش می‌شود، هر هدفی وسیله را توجیه می‌کند. با این روش و هدف، سیاست معنی به قدرت رسیدن و معنای هرچه بیشتر در قدرت ماندن را پیدا می‌کند. به این ترتیب، در بطن قدرت پرستان یک هویت واحد را مشاهده می‌کنیم. فقط باید از صورت عبور کنیم.
برای رسیدن به قدرت، چه بهائی دارد چند جزیرۀ خلیج فارس؟
اگر نصف ایران هم برود بهتر از این است که در پیروز شود!
برای در قدرت ماندن، چه بهائی دارد قسمتی از دریای خزر؟

۱۸/تیر/۱۳۹۲ کیانوش ایرانی

این روزها با اخراج صدها ایرانی از امارات، سی و سومین سالگرد (۱) و تشدید توجیه مراجعه مالی به ‌های غربی از سوی بخشی از اپوزسیون مصادف شده است. انتشار سندی که به هر ۳ موضوع فوق مرتبط است می‌تواند برای بررسی توسط نیروهای ‌خواه ایرانی مفید باشد.
در ۲۳ ژانویه ۱۹۸۲ (۳ بهمن ۱۳۶۰)، «تمام البرازی» خبرنگار روزنامه کویتی السیاسه گفتگویی مفصل و جنجالی با دکتر شاپور در انجام می‌دهد که مشروح آن‌را در زیر می‌توانید مطالعه نمایید(۲):
جنجالی‌ترین بخش این گفتگو، جایی است که البرازی، نظر را درباره سه‌گانه می‌پرسد:
البرازی: نظر شما راجع به جزایه سه‌گانه چیست؟
بختیار: یقینا سه‌گانه مال ما نیست و ممکن نیست در آنها زندگی کنیم. پس برای چه در این مورد با همسایگان‌مان بجنگیم. بدون شک این کار دیوانگی است! 
البته من اولین نخست وزیر ایرانی بودم که از فلسطینی‌ها در خواست کردم که نمایندگان‌شان را به ایران بفرستند و این کار بعد از ۳۰ سال آسان نیود. به همین دلیل از دمشق و بغداد تبریک‌هایی در این مورد برایم فرستاده شد. ولی اکنون اعتقاد ندارم که مردم ایران مثل ۲سال قبل در مورد سازمان آزادی‌بخش فلسطین فکر می کنند. پس باید واقع‌گرا باشیم، من دفاع کردم و ضروری است که راه حلی پیدا شود. هرگز نمی خواهم ژاندارم خلیج باشم.
این موضع که تا قبل از دیدن اصل گفتگو برای نگارنده غیرقابل باور بود، سوالاتی را نسبت به چرایی و پشت پرده ابراز آن ایجاد می‌کند که امیدوارم یاران و همکاران آن زمان بختیار (آقایان حمید ذوالنور، سیروس آموزگار، جواد خادم، علی شاکری زند، خسرو شاکری زند، منوچهر رزم آرا، مهرداد خوانساری، ایرج پزشکزاد، هادی خرسندی، علیرضا نوری‌زاده، حمید صدر و ….) که بعد از ابراز این موضع یار و همکار وی بوده‌اند، بدان پاسخ دهند:
۱- چه عواملی باعث شدند که بختیار، ناگهان در ۳ بهمن ۱۳۶۰ چنین موضعی اتخاذ کند؟ 
۲- آیا مواضع صدام‌ مبنی بر «خروج بی قید و شرط ایران از سه جزیرۀ ابوموسی، تنب بزرگ و کوچک» که قبل و بعد از ۸ ساله، مرتبا از سوی وی و دولتش تکرار می شد(۳)، به‌علاوه روابط بسیار نزدیک دکتر با صدام و دیگر کشورهای عرب منطقه(۴)، علت اصلی این موضع‌گیری نبوده است؟
ارائه روایتی مستند از تجربه های شکست خورده در مبارزه با جمهوری اسلامی می تواند از تکرار آنها جلوگیری نموده، مسیر به را کم خطرتر نماید.
 
یادداشت و نمایه:
۳- مواضع صدام و دولتش، قبل و بعد از ۸ ساله درباره سه گانه: +  +  + 

لینک مطلب در شبکه‌بندی‌های اجتماعی، برای: عضو شدن و دنبال کردن و مشترک شدن، رای‌دادن، ابراز نظر، پسندیدن، پیاده کردن، به دوستان خود ایمیل کردن، و…، و لطفا هم‌رسانی:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.