صدارت -برای حل بحران‌ها، حاصل کار، باید به کار تعلق گیرد. افقی از پنجره موازنه عدمی

۲۲ مهر ۱۳۹۸

 

جنبش خودجوش فراگیر

-برای حل بحران‌ها، حاصل کار، باید به کار تعلق گیرد. افقی از پنجره موازنه عدمی

اندیشمندان غرب که  سودای قدرت در سر ندارند، و دل در گرو حقوق دارند، از جامعه‌شناس و فیلسوف و اقتصاددان و…، وضعیت فعلی را ادامه‌پذیر نمی‌بینند، و هر کدام ضمن تلاش برای هشدار دادنها، تلاش دارند راه حلهایی را پیشنهاد کنند.

آنچه که متاسفانه در غرب، بر اندیشه‌ها حکم‌فرما است، ثنویت است و اصالت قدرت.

که در بهترین وجه، یکی توصیه می‌کند نگاه به حقوق از پنجره سیاسی غلط بوده است و باید حقوق، فرهنگی تلقی شوند.

دیگری می‌گوید حاصل کار باید با رعایت عدالت اجتماعی، به سرمایه تعلق بگیرد.

اولی نمی‌بیند که حقوق را باید ذاتی حیات، و همه‌مکانی و همه‌زمانی، و همه‌کسانی دانست تا بحران تبعیض‌های موجود، رو به حل شدن بگرداند.

دومی هم دولت را که کانون برایند قوای داخلی و خارجی است را، مسئول تقسیم عادلانه سرمایه می‌گمارد.

در ، از دوران باستان، آنچه باعث هویت این کشور در عرض قرون شده است، از جمله موازنه عدمی بوده است.

سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد–آنچه خود داشت، ز بیگانه تمنا می‌کرد

مجموعه ذیل، جمع‌اوری بعضی نظرات و داده‌هاست که به کار جوان امروز می‌آید، تا هر کدام با غنای و وژدان تاریخی و وژدان اخلاقی، به غنا بخشیدن به غنای شخصی و به تبع آن به غنا بخشیدن به وژدان ملی و منطقه‌ای، و دنیایی، لذت مشارکت در ساختن سرنوشت‌های خوب و خوب‌تری را به خود و به نسل خود، ارزانی کند.

❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊

وینی بیانییما، مدیر اجرایی گروه بین‌المللی آکسفام گفت: افزایش عظیم سرمایه میلیاردرها نشان دهنده یک پویا نیست بلکه نشانه یک نظام اقتصادی ناکارآمد است.
 
او خاطرنشان کرد: مدیرعامل یکی از پنج شرکت برتر صنعت مد جهان طی چهار روز می‌تواند درآمدی به اندازه درآمد کل عمر یک کارگر کارخانه‌های پوشاک در بنگلادش به دست آورد. مردمی که لباس‌های ما را درست می‌کنند، تلفن‌های همراه ما را مونتاژ می‌کنند و غذای ما را درست می‌کنند مورد استثمار قرار می‌گیرند تا از طریق آنها جریان کالاهای ارزان قیمت به طور مداوم تضمین شود اما از طرف دیگر سودهای کلان شرکت‌ها و سرمایه‌داران میلیاردر بیش از پیش افزایش پیدا می‌کند.
 
آکسفام در این گزارش خود با تیتر “به کار پاداش دهید نه به ثروت” عنوان کرد: سال گذشته میلادی ۸۲ درصد ثروتی که تولید شد نصیب گروه یک درصدی ثروتمندترین مردم جهان شد در حالی که جمعیت ۵۰ درصدی فقیرترین مردم جهان معادل ۳.۷ میلیارد نفر شاهد هیچگونه افزایشی در ثروت‌شان نبودند.
 
در این گزارش اضافه شد: از سال ۲۰۱۰ تاکنون ثروت میلیاردرها با میانگین سالانه ۱۳ درصد افزایش یافته است در حالی که شش برابر بیشتر از افزایش دستمزد کارگران متوسط بوده و تا ماه مارس ۲۰۱۷ تعداد میلیاردرها با نرخ شگفت انگیز یک در هر دو روز افزایش پیدا کرده است.
 
آکسفام در همین راستا فهرستی از اقداماتی را ذکر کرد که دولت‌ها از طریق آنها می‌توانند از طبقه کارگر و فقرا حمایت بیشتری به عمل آورند.
 
این فهرست شامل محدود کردن درآمدهای سهام داران، مدیران ارشد، تضمین دریافت یک “دستمزد حداقلی گذران زندگی” برای کارگران و اجرای سیاست‌هایی به منظور از بین بردن شکاف درآمد در حوزه جنسیتی و حمایت از حقوق زنان کارگر می‌شود.
 
همچنین آکسفام خواهان مقابله با هرگونه فرار از پرداخت مالیات و دیگر اقداماتی از این دست که در جریان رسوایی مربوط به “اوراق پاناما” بیش از پیش نمود پیدا کرد، شد.
 
آکسفام که چندین سال است در آستانه برگزاری اجلاس داووس تلاش کرده تا بر مشکل نابرابری و بی عدالتی تاکید کند، گفت: جریان‌های پوپولیستی و ملی گران در جهان بدون اقدام مقتضی تنها به روند تشدید شدن ادامه خواهند داد.
 
نیک برایر، مدیر کمپین داووس در آکسفام گفت: ما شاهد تغییر لحن در نزد مقامات درباره مردم بوده‌ایم اما ندیدیم که هیچگونه عملی در قبال این صحبت‌ها وجود داشته باشد.
او گفت که دولت‌ها باید دوباره “به صندلی راننده برگردند” و میلیاردرها و شرکت‌های بزرگ را به چالش بکشند.
مدیر کمپین داووس در آکسفام خاطرنشان کرد: کارهای زیادی است که آنها می‌توانند انجام دهند.
 
او با اذعان به اینکه تلاش‌های آکسفام و دیگر گروه‌های جامعه مدنی هنوز نتوانسته تغییرات اساسی در میان دولت‌ها به وجود بیاورد، گفت: این مهم است که آنها همچنان به رساندن پیام‌هایشان به ثروتمندان و قدرتمندان آن هم در رخدادهایی نظیر اجلاس داووس که عمدتا خدمت رسان نیازهای نخبگان جهانی است، ادامه دهند.
وی گفت: مردم دریافتند که شوک‌ها تنها ناشی از نابرابری‌ها هستند.
 
آکسفام گفته که یافته‌های این گزارش خود را بر پایه کتاب داده سالانه جهانی متعلق به بانک کردیت سوئیس و فهرست‌های رده‌بندی مجله فوربس تهیه کرده است.
آکسفام در این گزارش خود گفته که میزان افزایش ثروت یک درصد جمعیت ثروتمندان جهان در سال ۲۰۱۷ معادل ۷۶۲ میلیارد دلار بوده است.
این گروه تاکید کرد که تنها همین مبلغ هفت برابر بیشتر از آن چیزی است که برای پایان دادن به فقر در جهان کافی است.
 
آکسفام تاکید کرد که شکوفایی اقتصاد جهان تنها اجازه داده که یک گروه محدود از خاندان‌های نخبه و ثروتمند بتوانند ۸۲ درصد ثروت تولید شده در سال گذشته میلادی را به دست آورد.
 
در گزارش “به کار پاداش دهید نه به ثروت” آمده است: سال ۲۰۱۷ شاهد بزرگترین میزان افزایش تعداد میلیاردرها در تاریخ بود که معادل ۲۰۴۳ نفر است و در عین حال این ادعا را که میلیاردرها از طریق استعداد، کار سخت و نوآوری عمدتا به وجود می‌آیند و این چیزی است که به نفع کل بشریت است، به چالش کشید.
 
آکسفام در عین حال تصریح کرد که هرچه بیشتر شواهد و مدارک به دست می‌آیند که ثروتمندترین‌های جهان اغلب ثروتشان از طریق ارث و میراث، انحصارگری و یا ارتباطات مفسدانه با دولت‌ها کسب شده‌ است.
 
آکسفام همچنین گفت که ۴۲ نفر در جهان در حال حاضر صاحب همان میزان ثروتی هستند که در اختیار ۳.۷ میلیارد نفر طبقه فقیر جهان قرار دارد.
 
این سازمان برآورد کرد که در ۲۰ سال آینده میزان ثروت ۲.۴ تریلیون دلاری به وارثان میلیاردرها خواهد رسید و این مبلغ حتی از تولید ناخالص داخلی کشور ۱.۳ میلیارد نفری هند بیشتر است.
 
این گزارش هشدار داد: در آن سو ما می‌بینیم که میلیاردها نفر مجبور می‌شوند برای ساعاتی طولانی در شرایطی خطرناک و بدون برخورداری از حقوق مقتضی کار سخت انجام دهند اما باز هم از تامین نیازهای اساسی زندگی خود شامل غذا و خدمات دارویی و پزشکی عاجز باشند.
همچنین آکسفام گفت: در سطح جهان زنان معمولا جزو کم درآمدترین بوده و ناایمن‌ترین اشکال کار را انجام می‌دهند.
 @@@@@@@@

 اصل ۲۱ و ۲۲ و ۲۳  قانون اساسی  پیشنهادی آقای بنیصدر:

اصل بیست و یکم:  بنابر این که مالکیت انسان بر کار خویش و آن‌چه از آن بدست میآورد، مالکیتی شخصی است، هیچ انسانی را نمی‏توان از  مالکیت بر کار خود محروم کرد. خواه بطور مستقیم یعنی با جلوگیری از کار فکری و یدی او و خواه غیرمستقیم با جلوگیری از دسترسی او به ابزار کار و زمین و منابع آن. کسی بیش از این حق ندارد. از این حق، دو حق اساسی  زیر نتیجه می‏شوند که در عین حال شرط تحقق حق بالا هستند و در شمار حقوق شهروندی نیز بشمارند:
اصل بیست و دوم:   از آنجا که رشد عمومی جامعه، شرط رشد هر انسان و بعکس است، هر کس حق دارد از جامعه بخواهد، کمبودهای او را جبران کند. بنابراین حق، جامعه باید، مستقیم یا توسط دولت و بنیادهای دیگر امکانات و وسایل کار را در اختیار اعضای خویش بگذارد.
اصل بیست و سوم:  بنابر این‌که انسان مجموعه‌ای از استعدادها و فضل‌ها است، رشدپذیر است. و از آن‌جا که رشد کردن ذاتی حیات انسان است، نظام اجتماعی مطلوب، نظام باز است. نظام باز نظامی است که درآن، رشد قدرت جای‌گزین رشد انسان نگردد و نیروهای محرکه بیآنکه ویران شوند، در رشد انسان و عمران طبیعت بکارافتند.

@@@@@

ثروت ۱% از متمول ترین افراد دنیا بیش از بقیه جهان

  http://www.bbc.com/persian/world/2015/01/150119_l43_global_wealth

سازمان امداد‌رسانی بین‌المللی آکسفام در تازه‌ترین گزارش خود برآورد کرده است که تا سال ۲۰۱۶ میلادی، ۱% از متمول‌ترین افراد دنیا بیش از ۹۹ درصد از کل مردم جهان، صاحب ثروت خواهند بود.

بررسی های این سازمان بریتانیایی نشان می دهد که سهم این یک درصد از کل ثروت های جهان در سال ۲۰۰۹ میلادی، ۴۴ درصد بوده که این میزان در سال ۲۰۱۴ میلادی به ۴۸ درصد رسیده است.

این گزارش همزمان با برگزاری اجلاس جهانی اقتصاد در داووس منتشر شده است. در این اجلاس سالانه، مقام های عالیرتبه سیاسی و اقتصادی و همچنین بانکداران بزرگ جهان حضور دارند.

وینی بیانیما، مدیر اجرایی موسسه بین المللی اکسفام، گفت که او از این فرصت استفاده خواهد کرد تا از شرکت‌کنندگان برای کاهش فاصله بین ثروتمندان و فقرا درخواست کمک کند.

خانم بیانیما با انتشار بیانیه ای گفت: “ابعاد افزایش نابرابری در سطح جهان سرسام آور است.”

به گزارش آکسفام ، میانگین ثروت هر عضو این گروه ثروتمند جهانی (یک درصدی ها) ، معادل ۲.۷ میلیارد دلار ( ۲.۳ میلیارد یورو ) است.

بر اساس این گزارش افزایش تمرکز ثروت در دست های این گروه از ثروتمندان، بدنبال شروع رکود عمیق جهانی از سال ۲۰۰۸ میلادی ، شکل خطرناک تری به خود گرفته و نیاز به اصلاح دارد.

بگزارش آکسفام ، میانگین ثروت هر عضو این گروه ثروتمند جهانی (یک درصدی ها) ، معادل ۲.۷ میلیارد دلار ( ۲.۳ میلیارد یورو ) است.

توزیع ثروت در جهان

۴۸ %

از دارایی‌های جهان در سال ۲۰۱۴ در اختیار یک درصد از مردم بود

۵۴ %

از ثروت جهان تا سال ۲۰۲۰ دراختیار یک درصد مردم خواهد بود

  • ۱.۹ تریلیون دلار: ثروت ۸۰ نفر از میلیاردرهاست که معادل ۵۰ درصد از ثروت سایر مردم جهان است
  • ۶۰۰ میلیارد دلار: میزان افزایش ثروت ۸۰ میلیاردر در چهار سال آینده است که معادل ۵۰ درصد افزایش است
  • ۷۵۰ میلیارد دلار: میزان کاهش ۵۰ درصد از جمعیت فقیرتر جهان در چهال سال آینده است
AFP

او در ادامه گفت ادامه این روند برای نخبگان جامعه دیگر بدون هزینه نخواهد بود. اگر نابرابری ادامه پیدا کند، روند مبارزه با فقر دهه ها به عقب می افتد، فقرا نسبت به گذشته دو برابر آسیب می‌بینند و این مسئله در نهایت موجب کاهش رشد اقتصادی می شود.

به گفته مدیر اجرایی موسسه آکسفام ، تمرکز ثروت موجب حذف مردم عادی از صحنه و عدم توجه به منافع آنان خواهد شد.

موسسه آکسفام سال گذشته میلادی و همزمان با نشست داووس نیز در گزارشی با اشاره به افزایش شکاف بین ثروتمندان و فقرای جهان گفته بود که نابرابری مدتهاست از کنترل خارج شده و دارایی هایی ۸۵ نفر از ثروتمندترین افراد جهان، معادل ۳.۵ میلیارد نفر از مردم فقیر جهان است.

اما به گفته این موسسه حقایق اکنون از این هم ناخوشایندتر است زیرا دارایی هایی ۸۰ نفر از ثروتمندترین افراد جهان، معادل ۳.۵ میلیارد نفر از مردم فقیر جهان است

به گزارش این موسسه ، این در حالی است که در سال ۲۰۱۰ میلادی، ثروت ۳۸۸ تن از ثروتمندترین افراد جهان، معادل ۳.۵ میلیارد نفر از مردم فقیر جهان بود.

چهل و پنجمین نشست مجمع جهانی اقتصاد قرار است از روز چهارشنبه این هفته (۲۱ تا ۲۴ ژانویه) با حضور صاحبان سرمایه و نیز سیاستمدارانی از کشورهای مختلف جهان در داووس سوییس آغاز به کار کند.

آکسفام: ۸۲ درصد ثروت جهان در اختیار ۱ درصد از جمعیت کره زمین است

در حال خواندن:آکسفام: ۸۲ درصد ثروت جهان در اختیار ۱ درصد از جمعیت کره زمین است

آکسفام: ۸۲ درصد ثروت جهان در اختیار ۱ درصد از جمعیت کره زمین است

اکسفام، گروه غیردولتی مبارزه با فقر، نابرابری و گرسنگی با انتشار گزارشی در حاشیه اجلاس داووس اعلام کرد که ۸۲ درصد ثروت جهان در اختیار تنها یک درصد از جمعیت کره زمین است.

به گفته این سازمان شکاف اقتصادی در سال ۲۰۱۷ میلادی افزایش داشته است. گزارش نشان می‌دهد که در سال ۲۰۱۷ هر دو روز یک نفر میلیاردر شده و ارزش افزوده دارایی آنها از سال ۲۰۱۰ هر سال ۱۳ درصد افزایش داشته است. با این وجود از ۱۰ میلیاردر ۹ نفر مرد هستند. این در حالیست که میزان افزایش دستمزد در همین بازه زمانی تنها ۲ درصد بوده است.

آکسفام می‌افزاید که شرکت‌های بزرگ روز بروز ثروتمندتر می‌شوند اما دستمزدها را کاهش می‌دهند و دارایی‌های خود را در بهشت‌های مالیاتی پنهان می‌کنند.

به کانال یورونیوز فارسی در تلگرام بپیوندید

در مقابل آمارها نشان می‌دهد که بین سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۰ میلادی شمار افرادی که از فقر شدید رنج می‌برند و درآمد زیر ۱ دلار و ۹۰ سنت آمریکا دارند به نصف کاهش یافته و روند نزولی نیز ادامه دارد. بر این اساس شکاف اقتصادی در کشورهای آسیایی بویژه در چین کاهش یافته اما تعداد افراد بسیار فقیر در قاره آفریقا افزایش داشته است.

این گزارش می‌افزاید که اگر توزیع ثروت عادلانه انجام می‌شد ۲۰۰ میلیون نفر از فقر شدید نجات پیدا می‌کردند.

از جمله مهمترین دلایل افزایش شکاف اقتصادی و توزیع ناعالانه ثروت کاهش و بخشودگی مالیاتی شرکت‌های بزرگ به منظور تشویق به سرمایه‌گذاری است. در حالی که در برخی از کشورها از جمله آمریکا افراد با درآمد پایین‌ بیش از ثروتمندان مالیات پرداخت می‌کنند.

در همین زمینه وینی بیانییما، مدیر اجرای آکسفام در اجلاس داووس ضمن انتقاد از سیاست‌های اقتصادی و مالیاتی دولت آمریکا گفت که راه حل مبارزه با توزیع عادلانه ثروت، افزایش مالیات ثروتمندان است. وی گفت که سیاست‌های آمریکا باعث تقویت «۱ درصد» ثروتمند جهان می‌شود.

بیشتر بخوانید: 

http://www.bbc.com/persian/world-38638307

آکسفام: هشت میلیاردر ثروتی برابر با نیمه فقیر جمعیت جهان دارند

  • ۱۶ ژانویه ۲۰۱۷ – ۲۷ دی ۱۳۹۵

موسسه خیریه آکسفام اعلام کرده است که هشت نفر از ثروتمندان جهان، ثروتی معادل نیمه فقیرتر جمعیت دنیا دارند که ۳.۶ میلیارد نفر هستند.

آکسفام گفته است این آمار نشان می‌دهد شکاف بین ثروتمندان و فقرا بسیار بیشتر از تصور اولیه است.

آکسفام خواستار “یک اقتصاد انسانی‌تر” شده است و به دولت‌ها فشار می‌آورد که در مورد دستمزدهای بالا و فرارهای مالیاتی مدیران سخت‌گیری بیشتری داشته باشند. این موسسه خیریه همچنین خواستار اعمال نرخ مالیاتی بیشتر برای ثروتمندان شده است.

ثروتمندان جهان

بر اساس گزارش آکسفام ثروتمندترین میلیاردرهای جهان به ترتیب زیر هستند (دی ماه ۱۳۹۵):

  • بیل گیتس (آمریکا): بنیانگذار مایکروسافت (ثروت خالص: ۷۵ میلیارد دلار)
  • آمانسیو اورتگا (اسپانیا): بنیانگذار فروشگاه‌های زارا و صاحب موسسه مد ایندیتکس (ثروت خالص ۶۷ میلیارد دلار)
  • وارن بافت (آمریکا): بزرگترین سهامدار شرکت سرمایه‌گذاری و بیمه برکشایر هاتاوی (ثروت خالص ۶۱ میلیارد دلار)
  • کارلوس اسلیم هلو (مکزیک): صاحب شرکت خوشه‌ای مکزیکی گروپو کارسو (ثروت خالص ۵۰ میلیارد دلار)
  • جف بزوس (آمریکا): بنیانگذار و مدیر اجرای شرکت آمازون (ثروت خالص ۴۵ میلیارد دلار)
  • مارک زاکربرگ (آمریکا): بنیانگذار و مدیر عامل فیسبوک (ثروت خالص ۴۵ میلیارد دلار)
  • لری الیسون (آمریکا): بنیانگذار مدیر عامل شرکت نرم‌افزار اوراکل (ثروت خالص ۴۴ میلیارد دلار)
  • مایکل بلومبرگ (آمریکا): صاحب موسسه رسانه‌ای بلومبرگ (ثروت خالص ۴۰ میلیارد دلار)

تعدادی از این هشت میلیاردر در سال‌های گذشته ده‌ها میلیارد دلار از ثروت خود را صرف امور خیریه کرده‌اند. برای نمونه بیل گیتس و همسرش ملیندا بیش از ۴۴ میلیارد دلار وقف بنیادی خصوصی کردند که در سال ۲۰۰۰ تاسیس کردند.

مارک زاکربرگ و همسرش نیز سال گذشته اعلام کردند که ۹۹ درصد دارایی خود را می‌بخشند. بر اساس ارزش سهام فیسبوک در آن زمان این مبلغ معادل ۴۵ میلیارد دلار محاسبه شده است.

بیشتر بخوانید:

+فقر مطلق در جهان ‘به زیر ده درصد می‌رسد’

+افزایش ثروت در یک سو و نا امیدی اقتصادی در سوی دیگر

+آکسفام: دارایی یک درصد ثروتمند جمعیت جهان با دارایی ۹۹ درصد بقیه برابر است

+بیل گیتس باز هم ثروتمندترین فرد جهان شد

رشد اقتصادی یا برابری اقتصادی؟

مارک لیتلوود، مدیر موسسه مطالعات اقتصادی در لندن، می‌گوید که آکسفام به جای انتشار چنین گزارشی باید روی روش‌های تسریع رشد اقتصادی تمرکز کند.

مدیر این موسسه مطالعاتی بازار آزاد می‌گوید: “به نظر می‌رسد که آکسفام به عنوان یک خیریه ‘ضد فقر’ به طرز عجیبی مشغول ثروتمندان است.”

او اضافه کرد برای آنهایی که نگران “ریشه‌کنی فقر مطلق” هستند، تمرکز باید بر روی معیارهایی باشد که رشد اقتصادی را تشویق می‌کند.

بن ساوتوود، مدیر پژوهشی موسسه آدام اسمیت، می‌گوید آنچه اهمیت دارد میزان دارایی ثروتمندان جهان نیست، بلکه رفاه فقرای جهان مهم است که هر سال بهبود می‌یابد.

“هر سال ما با آمار ثروت که آکسفام ارائه می‌دهد، گمراه می‌شویم. داده‌های این گزارش که از کردیت سوییس گرفته شده درست هستند، اما تفسیر آنها ایراد دارد.”

جرارد لیونز، اقتصاددان بریتانیایی، می‌گوید که تمرکز بر ثروت‌های بسیار زیاد “همیشه تصویر کامل” را ارائه نمی‌دهد و باید به “بزرگتر کردن این کیک اقتصادی” توجه شود.

با این حال آقای لیونز معتقد است که آکسفام در برجسته کردن فعالیت شرکت‌هایی که به نابرابری اقتصادی دامن می‌زنند، درست عمل کرده است. “مدل اقتصادی این شرکت‌ها به طور روز افزونی بر سوددهی هر چه بیشتر به صاحبان ثروتمند و مدیرعامل‌های این شرکت‌ها تمرکز دارد.”

کتی رایت، مدیر امور جهانی آکسفام می‌گوید نابرابری اقتصادی زمینه‌ساز قطبی شدن سیاست بوده است و از پیامدهای آن به انتخاب دونالد ترامپ به ریاست جمهوری آمریکا و رای مردم بریتانیا به خروج از اتحادیه اروپا، اشاره کرده است.

به گفته خانم رایت “مردم عصبانی هستند و به دنبال جایگزین می‌گردند. آنها حس می‌کنند که عقب مانده‌اند، زیرا با اینکه سخت کار می‌کنند سهمی از رشد اقتصادی کشورشان ندارند.”

نقش سران سیاسی و اقتصادی جهان

گزارش آکسفام همزمان با شروع اجلاس مجمع جهانی اقتصاد در داووس منتشر شده است.

اجلاس سالیانه داووس، که در دهکده کوچک سوییسی با پیست معروف اسکی برگزار می‌شود، محل گردهمایی بسیاری از سیاستمداران و فعالان اقتصادی بالامرتبه در جهان است.

مدیر امور جهانی آکسفام، می‌گوید که گزارش اخیر کمک کرده است که این موسسه خیریه “نخبگان سیاسی و اقتصادی را به چالش بکشد.”

❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊

❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊
https://www.alainet.org/en/articulo/190653

Reward Work, Not Wealth

Libro
۲۶/۰۱/۲۰۱۸
premiar_trabajo.jpg

A+A

Eighty two percent of the wealth generated last year went to the richest one percent of the global population, while the 3.7 billion people who make up the poorest half of the world saw no increase in their wealth, according to a new Oxfam report released today.  The report is being launched as political and business elites gather for the World Economic Forum in Davos, Switzerland.

 

Reward Work, Not Wealth’ reveals how the global economy enables a wealthy elite to accumulate vast fortunes while hundreds of millions of people are struggling to survive on poverty pay.

 

  • Billionaire wealth has risen by an annual average of 13 percent since 2010 – six times faster than the wages of ordinary workers, which have risen by a yearly average of just 2 percent. The number of billionaires rose at an unprecedented rate of one every two days between March 2016 and March 2017.
  • It takes just four days for a CEO from one of the top five global fashion brands to earn what a Bangladeshi garment worker will earn in her lifetime. In the US, it takes slightly over one working day for a CEO to earn what an ordinary worker makes in a year.
  • It would cost $2.2 billion a year to increase the wages of all 2.5 million Vietnamese garment workers to a living wage. This is about a third of the amount paid out to wealthy shareholders by the top 5 companies in the garment sector in 2016.

 

Oxfam’s report outlines the key factors driving up rewards for shareholders and corporate bosses at the expense of workers’ pay and conditions. These include the erosion of workers’ rights; the excessive influence of big business over government policy-making; and the relentless corporate drive to minimize costs in order to maximize returns to shareholders.

 

 

https://www.alainet.org/en/articulo/190653

Del mismo autor

 ❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊
https://d1tn3vj7xz9fdh.cloudfront.net/s3fs-public/file_attachments/bp-reward-work-not-wealth-220118-en.pdf

Reward work, not wealth

To end the inequality crisis, we must build an economy for ordinary working people, not the rich and powerful.

❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊

bp-reward-work-not-wealth-220118-summ-en.pdf

https://d1tn3vj7xz9fdh.cloudfront.net/s3fs-public/file_attachments/bp-reward-work-not-wealth-220118-summ-en.pdf

A perfect storm of related factors is combining to simultaneously drive up the bargaining power of those at the top, and drive down the bargaining power of those at the bottom.

At the bottom, workers have seen rights eroded, and trade unions undermined, reducing their bargaining power. Corporations are consolidating more and more, and are under huge pressure to deliver ever greater returns to wealthy shareholders. These returns often come at the cost of workers and offer a major incentive to engage in industrial levels of tax dodging. Corporations use the mobility of their investments to force the race to the bottom between countries on tax and on wages. The threat of greater automation also puts more power in the hands of wealthy owners, and more pressure on workers.

We can build a human economy to fix this

The economy does not need to be structured the way it is. We can create a more human economy81 that puts the interests of ordinary workers and small-scale food producers first, not the highly paid and the owners of wealth. This kind of economy could end extreme inequality while guaranteeing the future of our planet. We must reject dogmatic adherence to neoliberal economics and the unacceptable influence of elites on our governments. There are two important ways to achieve this: designing economies to be more equal from the start, and using taxation and public spending to redistribute and create greater fairness.

Regulate, restructure and redesign our economy and the way businesses run.

Regulation can be used to ensure that workers have more bargaining power; that we end tax havens; that monopolies are broken up; and that the financial sector and technological progress benefit the majority. Governments and businesses can both act to ensure that poverty wages, slavery and precarious and dangerous work are not seen as morally acceptable.

This will require global cooperation on a far greater scale than today. In today’s political climate this will be very hard to achieve. Fortunately, governments still have considerable space to achieve a great deal at the national level.

Trade and investment can spread opportunity, products, services and prosperity far and wide. Yet, increasingly, decisions are made only through the lens of maximizing returns to wealthy shareholders. This has become a straightjacket that traps the mainstream business world into driving inequality.

However, businesses, social movements and entrepreneurs have generated a range of concepts that try to wriggle free from the straightjacket. These include cooperatives, employee ownership models, mission-primacy, for-benefit businesses, social enterprises and fair-trade businesses.

Studies show that employee-owned companies generate more employment growth and higher pay for their employees.82 For example, Mondragon is a Spanish multinational cooperative that has a turnover of $13 billion and

There are two important ways to achieve a human economy: designing economies to be more equal from the start, and using taxation and public spending to redistribute and create

greater fairness.

۱۶ Reward Work, not Wealth

employs 74,000 people. Decision making is democratic, job security is promoted and the highest paid earns no more than nine times the lowest.

Our economies could be built with these progressive structures if political leaders prioritize policies that finance, support and foster such models.

In order to do this, they must provide education, healthcare and social protection for all, and pay for this by ensuring rich individuals and corporations pay their fair share of tax.

Governments have another key role to play in further reducing inequality by using taxation and spending to redistribute.

Evidence from more than 150 countries, rich and poor alike, between 1970– ۲۰۰۹,۸۳ shows that investment in healthcare, education and social protection reduces inequality.

Universal, quality public services disproportionately benefit women, as they reduce the need for unpaid care and redress inequalities in access to education and health services. This benefit is increased when combined with specific measures like free childcare provision.

Far more can be done to use tax to redistribute the excessive returns currently enjoyed by the wealthy. Both rich individuals and rich corporations should pay more in taxation, and they must no longer be able to avoid paying the tax that they owe. We need to see an end to tax havens and the global web of secrecy that enables rich corporations and individuals to avoid paying their fair share of tax. The global race to the bottom on tax for corporations and the rich needs to be reversed. Governments should follow the lead of Chile and South Africa, which have both increased taxes on rich corporations and individuals.84

A more equal world

We must urgently redesign our economies to reward ordinary workers and small-scale producers at the bottom and end exploitation. We must stop excessively rewarding the super-rich. It is what people want. It is what our leaders have promised. Together we can end the inequality crisis. We can build a more human economy and more equal world for our children.

RECOMMENDATIONS

Governments and international institutions need to recognize the impact of the current mainstream neoliberal economic model on the world’s poor. Then they must work to develop more human economies that have greater equality as a primary aim. The following recommendations examine what governments, international institutions and corporations should do.

Reward Work, not Wealth 17

FOR GOVERNMENTS

On inequality:

  • Set concrete, timebound targets and action plans to reduce inequality.Governments should aim for the collective income of the top 10% to be no more than the income of the bottom 40%. Governments should agree to use this measure85 as the revised indicator for Sustainable Development Goal (SDG) 10 on inequality.86
  • End extreme wealth. To end extreme poverty, we must also end extreme wealth. Today’s gilded age is undermining our future. Governments should use regulation and taxation to radically reduce levels of extreme wealth, as well as limit the influence of wealthy individuals and groups over policy making.
  • Work together to achieve a revolution in inequality data. Every country should aim to produce data on the wealth and income of everyone in society annually, especially the top 10% and the top 1%. In addition to funding more household surveys, other data sources should be published to shed light on income and wealth concentration at the top.87
  • Implement policies to tackle all forms of gender discrimination, promote positive social norms and attitudes towards women and women’s work, and rebalance power dynamics at the household, local, national and international levels.
  • Recognize and protect the rights of citizens and their organizations to freedom of speech and association. Reverse all legislation and actions that have closed space for citizens. Provide specific support to organizations defending the rights of women and other marginalized groups.On designing a fair economy from the start:
  • Incentivize business models that prioritize fairer returns, including cooperatives and employee participation in company governance and supply chains.
  • Require all multinational corporations to conduct mandatory due diligence on their full supply chains to ensure that all workers are paid a living wage, in line with the UN Guiding Principles on Business and Human Rights.88
  • Limit returns to shareholders and promote a pay ratio for companies’ top executives that is no more than 20 times their median employees’ pay,89and preferably less.
  • Eliminate the gender pay gap and ensure the rights of women workers are fully realized throughout the economy. Repeal laws that discriminate against women’s economic equality, and implement legislation and regulatory frameworks that support women’s rights.
  • Eliminate slave labour and poverty pay. Transition from minimum wage levels to ‘living wages’ for all workers, based on evidence of the cost of living, and with full involvement of unions and other social partners.
  • Promote the organization of workers. Set legal standards protecting the rights of workers to unionize and strike, and rescind all laws that go against these rights. Allow and support collective bargaining agreements with wide coverage.

۱۸

Reward Work, not Wealth

• Eliminate precarious work and ensure all new forms of employment respect workers’ rights. Ensure the rights of domestic workers, migrant workers and the informally employed. Progressively formalize the informal economy to ensure that all workers are protected, involving informal workers in the decision making process.

On redistributing for a fairer society:Public spending

  • Publicly commit to achieving universal free public services and a universal social protection floor.90 Scale up public financing and provision to achieve this and ensure contributions to social security or social insurance from employers.
  • Refrain from directing public funding to incentives and subsidies for healthcare and education provision by for-profit private sector companies and expand public sector delivery of essential services. Strictly regulate private facilities for safety and quality, and prevent them from excluding those who cannot pay.On taxation
    • Use tax to reduce extreme wealth. Prioritize taxes that are disproportionately paid by the very rich, such as wealth, property, inheritance and capital gains taxes. Increase tax rates and collection on high incomes. Introduce a global wealth tax on billionaires, to help finance the SDGs.
    • Call for a new generation of international tax reforms to end the race to the bottom on tax. Tax rates should be set at a level that is fair, progressive and contributes to reducing inequality.91 Any new negotiations should take place under the responsibility of a new global tax body that ensures all countries participate on an equal footing.
    • Eradicate the use of tax havens and increase transparency, by adopting an objective blacklist of the worst tax havens and strong and automatic sanctions against the corporations and rich people that use them.Corporations should play their part in building amore human economy.
    • No dividends if no living wage: Multinational companies can choose to prioritize the well-being of lower paid workers by refraining from rewarding shareholders through dividends or buybacks or paying bonuses to executives and the highly paid until all their employees have received a living wage (calculated using an independent standard), and steps have been taken to ensure they are paying prices that can provide a living income for workers or producers in their key supply chains.
    • Representation on boards: Companies should ensure worker representation on boards and remuneration committees and find ways to meaningfully include the voice of other stakeholders, like workers in supply chains and local communities, into decision making processes.
    • Support transformational change in supply chains: Companies can prioritize sourcing from more equitably structured enterprises in their supply chains – for example, those that are part- or fully-owned by workers or producers; those that have a governance model that prioritizes a social mission; or those that choose to share some or all of their profits with

Reward Work, not Wealth 19

workers. Initiatives such as Oxfam’s Fair Value Club92 are helping companies do just this.

  • Share profits with the poorest workers: Companies can decide to share a percentage of profits (e.g. 50%) with the lowest wage earners in their supply chains and operations. For example, Cafe Direct93 shares 50% of profits with coffee farmers.
  • Support gender equality in the workplace: Commit to the UN Women’s Empowerment Principles94 and to the relevant ILO Conventions (C100, C111, C156, C183)95 to demonstrate commitment to gender equality; implement a gender policy covering hiring, training, promotion, harassment and grievance reporting; and publish the gender pay gap for all levels of the company, and commit to eliminating these gaps.
  • Reduce pay ratios: Publish the company’s pay ratio between CEO and median pay, and commit to reducing this ratio to at least 20:1.
  • Support collective bargaining: Publicly commit to meaningful and constructive engagement with independent trade unions on an ongoing basis, and – in partnership with unions themselves – work to remove barriers to women workers participating in unions, especially in leadership positions, and promote other means to enable women workers to raise their voices safely and effectively

❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊

https://d1tn3vj7xz9fdh.cloudfront.net/s3fs-public/file_attachments/bp-reward-work-not-wealth-220118-en.pdf

Reward work, not wealth

To end the inequality crisis, we must build an economy for ordinary working people, not the rich and powerful.

❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊❊

اقتصاد توحیدی

https://banisadr.org/index.php?option=com_content&view=article&id=25:2013-03-03-07-57-25&catid=9&Itemid=141

@@@@@@@@@@

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *