گزارش پنجمین گردهمایی جنبش جمهوری خواهان دمکرات و لائیک ایران

۲۷ اردیبهشت ۱۳۹۲
 
 
: عدم باور به لائیسیته از موانع اصلی همگرایی جمهوری خواهان
اگر تنها  هویت یک فعال سیاسی  “اپوزیسیون” به معنی مخالفت با کسی باشد، استعدادها و توانائیهای آن کنشگر  ممکن است در ضدیتها ناچیز شود. آیا یک کنشگر سیاسی حاضر است که با رفتن خامنه‌ای و احمدی‌نژاد ، بی‌هویت شود؟ فعالیت سیاسی به مثابه تلاشی پیگیر و پیوسته برای استقرار و استمرار مردمسالاری، هیچگاه  پایان نمی‌گیرد. یک فرد و یک هسته و یک جامعه و ملت، می‌تواند و باید پیوسته مردمسالارتر و حقوقمدارتر گردد و این تلاش، همیشه از خود هر فردی شروع می‌شود.

 

علی صدارت،عضو مجامع اسلامی ایرانیان و از دیگر سخنرانان این میزگرد در ابتدا با تاکید بر اینکه خود را به عنوان اپوزیسیون معرفی نمی کند گفت:”من خودم را اپوزیسیون معرفی نمی کنم. من یک فعال سیاسی هستم که برای استقرار دمکراسی در کشورم فعالیت می کنم اما هویتم را در ضدیت با خامنه ای و احمدی نژاد تعریف نمی کنم“.

 

او در ادامه، عدم اعتقاد در کردار و رفتار و گفتار به لائیسیته را یک مانع بزرگ در مسیر همگرایی جمهوری خواهان عنوان کرد و افزود:” اگر کسی اعتقاد به لائیسیته نداشته باشد یکی از پیش زمینه های همکاری با جمهوری خواهان را دارا نیست و این مساله همگرایی را با مشکل مواجه می سازد”. علی صدارت همچنین از تحریم انتخابات دفاع کرد و تاکید کرد علاوه بر لائیسیته می بایست بر ضرورت عبور از نظام با تکیه بر حفظ استقلال و یکپارچگی کشور و مرزبندی با بدیل سازی توسط قدرت های بیگانه و مداخله خارجی پافشاری کرد و از خط قرمزها برای همکاری سخن گفت.

 

 

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *