…شکست پروژه فروپاشی و تجزیه تنش‌های اخیر، از جمله حملات گسترده خرداد ۱۴۰۴، با این تصور خام‌اندیشانه طراحی شده بود که ایران طی یک «سفر تفریحی چند روزه»(نقل قول مستقیم از ترامپ!) فرو خواهد پاشید. هدف از این حملات و ترور مقامات ارشد کشوری، ایجاد خلأ قدرت و فراهم کردن زمینه برای ورود گروه‌های مسلح وابسته و تجزیه‌طلب از مرزهای غربی و شرقی بود تا در نهایت ایران به چند جمهوری کوچک و درگیر با هم تقسیم شود. اما هوشیاری مردم، به‌ویژه در مناطق مرزی مانند کوردستان، و ایستادگی ملی نشان داد که تغییرات سیاسی در ایران، حق انحصاری ایرانیان است و اجازه نخواهند داد قدرت‌های خارجی با «کشته‌سازی» توسط عناصر خائن به وطن و جنگ روانی، سرنوشت کشور را به نفع خود با نیابت مهره‌های وابسته به خود رقم بزنند…
…برای ادامه سلطه‌گریِ سلطه‌گران، ادامهٌ سلطه‌پذیریِ سلطه‌بران ضروری است. به این منظور، سلطه‌بران باید در جنگ روانی شکست داده شوند، تا منفعلانه پذیرای سلطهٌ سلطه‌گران بمانند. برای این منظور، سلطه‌سالاران بایستی منقلب شدن و انقلاب کردن برای آزادی و استقلال و مردمسالاری را خنثی کنند. از سال ۱۳۵۷، ایران و ایرانیان و فرهنگ ایرانی، مزاحم امپراطوری امریکا، و پادگان نیابتی آن‌ها در منطقه یعنی رژیم اسرائیل بوده است.

…انقلاب ایران در سال ۱۳۵۷، نه تنها ایران و منطقه، بلکه دنیا را وارد عرصهٌ جدیدی کرد. منقلب شدن ایرانیان و انقلاب ایران، باید با شدت تمام مورد هدف قدرت‌های شرق و غرب قرار می‌گرفت و منهدم می‌شد. قدرت‌ها، به‌خصوص امریکا و انگلیس و پایگاه نیابتی آن‌ها، رژیم اسرائیل، تمام توان خود را در این راه به‌کار بردند. بحران‌ها و بی‌ثباتی‌سازی‌ها، ابزار اولیه‌ی جنگ روانی بوده‌اند، که بزرگترین و موثرترین و اولین آن‌ها، طرح گروگان‌گیری اعضای سفارت امریکا در تهران بود. این طرح در امریکا ریحته شد، و توسط رابط-رابطه‌هایی که حویت آن‌ها هنوز ثابت نشده، به ایران آورده شد و توسط «دانشجویان خط امام» به اجرا در آمد. از همان موقع تخرین‌ها و تحریم‌ها و خشونت‌های اقتصادی، فرهنگیو اجتماعی، و سیاسی علیه ایران شروع شد. ابعاد آن چنان گسترده بوده که جزئی از واقعیتِ پذیرفته شده زندگی بین‌المللی گشته است! 
اما پرسش اساسی، و بلکه حیاتی اینجاست: در این میانه، نقش من، به عنوان یک فرد، چیست؟ نقش تو، و نقش ما چیست؟ آیا ما تنها تماشاگران منفعل این تراژدیِ مهلک هستیم؟
در همه بحران‌های بسیار کلان و دنیاگیر و پاندمی، باید نقش هر یک از افراد جامعه را به‌یاد آورد. پاندمی کووید-۱۹ مثال خوبی است، که هر یک از ما با شستن دست‌ها، زدن ماسک و رعایت فاصله‌گیری‌های اجتماعی، نقشی حیاتی در جلوگیری از یک فاجعه بسیار بزرگتر ایفا کردیم.
خشونت‌گستری و جنگ‌طلبی نیز مانند یک ویروس واگیردار است! اگر ما در فضای مجازی و حقیقی، به جای بازنشر اخبار جعلی و ترویج خشونت، به خنثی‌سازی جنگ روانی بپردازیم، به سهم خود سدی در برابر پیشروی، و حتی شروع جنگ ساخته‌ایم. وجه اشتراک افرادی که به ایران و ایرانیان پشت کردند، و به قدرت‌ها روی آوردند، شکست‌خوردگی آن‌ها در جنگ روانی است. کانون این شکست، مخدوش شدن وژدان احساسی-روانی افراد است. «وژدان احساسی، روانی و عاطفی» در مرکزیت ساختار تصمیم‌گیری انسان قرار دارد و با سایر ابعاد وژدان (علمی، اخلاقی و تاریخی) در تعامل مداوم است. این وژدان نقش کلیدی در نحوه عمل ما در قلمروهای مختلف، از جمله سیاست و فرهنگ و اجتماع و اقتصاد، ایفا می‌کند. در تصمیم‌گیری‌های سیاسی: قدرت‌ها با استفاده از جنگ روانی، مستقیماً «وژدان احساسی» جوامع را هدف قرار می‌دهند تا اراده آن‌ها را فلج کنند. در جوامعی مانند اسرائیل، وژدان‌های مختلف افراد، حتی از دوران کودکی، با پروپاگاندا و مفاهیمی مانند «سرزمین موعود» و «اسرائیل بزرگ» و انسان‌زدایی از سایر انسان‌ها، برنامه‌ریزی می‌شود تا افراد حتی در صورت دیدن حقایق جنگ، همچنان از خشونت پشتیبانی کنند. به طور خلاصه، وژدان احساسی-روانی، مانند فیلتری عمل می‌کند که می‌تواند علم و دانش، تجربه‌های تاریحی، و اخلاقیات ما را تقویت یا فلج کند. اگر این وژدان بر اثر جنگ روانی دچار آسیب شود، فرد توانایی تصمیم‌گیری سازنده را از دست داده و در قلمروهای سیاسی و اقتصادی و فرهنگی و اجتماعی، به جای کنشگریِ سازنده، به واکنش‌گریِ مخرب، و به ابزاری در دست قدرت‌های بزرگ تبدیل می‌شود!…

بعد از جلسهُ بحثِ هفتهٌ پیش، سوالات و ابراز نظرهایی ارسال شدند، که مطرح نمودن بحث امروز، ضروری می‌نماید….
… زمان‌مندی برای تدبیر امور در سیاست آینده‌گرا، تولید کننده و زایا و خلاق است. «زمان‌مندی زایا» از شاخص‌های سیاست آینده‌گرا است. به این شکل که نباید منتظر ماند تا شاهزاده‌ای بر اسبِ سفید بال‌داری از راه برسد و ایران را دوباره به «عصر زرین پهلوی» و به آن «کشور گل و بلبل» بازگرداند! یا به‌جای این‌که مرتب تکرار کنم که «…اوضاع خیلی خراب است، ’مردم باید یک کاری بکنند‘ تا وضع عوض شود…»، خودم از همین الان منقلب شوم و بپذیرم که این «من» هستم که آن «مردم» را تشکیل می‌دهم! این «من» هستم که باید منقلب‌تر شوم و یک کاری بکنم! خودم باید با به‌کار بردن روش‌های خشونت‌زدا انقلاب کنم، به سهم خودم و به نوبهٌ خودم!
در سیاست آینده‌گرا، و با زندگی در «زمان‌مندی مولد»، انسان با زمان دوگانگی و تضاد ندارد، و زمان را یک پدیده بیرونی و خطی نمی‌داند. بلکه به عکس، زمان را بخشی از خویش، و درونِ خودِ عمل و فعالیت‌های انسانی نهفته می‌بیند به‌طوری که تغییرات در طی زمان تولید می‌شوند. بدین ترتیب، در سیاست آینده‌گرا از خود می‌پرسم که چگونه از زمانِ گذشته درس بگیرم، در زمانِ حال عمل کنم، و در زمانِ آینده زندگی می‌کنم. در این صورت «زمان» یک بستر ثابت و مکانیکی نیست، بلکه یک محیط حیات‌مند و فعال و سیال و پویا است، که در آن جریان آفرینش و هستی و رویدادها، توسط اجزاء هستی شکل می‌گیرد.
در نظام مردمسالاریِ مستقیمِ مشاورتیِ حقوق‌مدارِ مشارکتی، محلی برای تبعیض نیست! زن و مرد در حقوق با هم کاملا برابرند، مردسالاری یا زن‌سالاری و حتی فمینیسم جای خود را به انسان‌مداری می‌دهد. «نژاد» و «ژن برتر» و «شاه زاده» و «آخوند زاده» و… و «قوم» و «اتنیک» و… و همچنین عقاید دینی و دنیوی، هیچ‌کدام شامل هیچ‌گونه تبعیض مثبت یا منفی نمی‌شود! اگر هدف، این نظام مردمسالاری است، وسیله‌ها و ابزارها و روش‌های رسیدن به آن هدف، در همین زندگیِ همین امروزِ تک‌تکِ ما باید با آن هدف خوانایی داشته باشد. اگر به بهانهٌ رسیدن به دموکراسی، امروز لائیسیته را دین‌ستیزی می‌بینی و تبلیغ می‌کنی، قطعا فردا به دیکتاتوری «ایدئولژیک» و حتی «تئولژیک» از نوعی دیگر خواهی رسید!
بهبود وضعیت موجود، از «من» شروع می‌شود: ساختن سرنوشت خوب و خوب‌تر، از من شروع می‌شود! از تو شروع می‌شود! هر کدام به سهم خود و به نوبهُ خود! انسان یک موجود نسبی و فعال است، نه مطلق! و نه منفعل! هر فرد می‌تواند بهتر شود، حقوق‌مدارتر شود، مردمسالارتر شود! سعی و تلاشی پیوسته برای سبک جدیدی از زیستن و تعامل با دیگری و دیگران، و با طبیعت و زیست‌بوم، و حتی با خود.
حیات در چنین کوششی پیوسته، زندگیِ شخصیِ بسیار لذت‌بخشی است، صرف نظر از این که بقیه چه می‌کنند و چگونه زیستنی را انتخاب می‌کنند. زندگی در عشق به انسان و تمام هستی، آتشی در دل روشن می‌کند که همچو شمعی فروزان راهِ زندگی خوب و خوش‌وقت را فروزان می‌گرداند:
اگر آتش است یارت، تو برو در او همی‌سوز!—به شب فراق، سوزان، تو چو شمع باش تا روز!
تو مخالفت همی کش، تو موافقت همی‌ کن!—چو لباس تو درانند، تو لباس وصل می‌دوز!
تو مگو همه به جنگند و ز صلح من چه آید!—تو یکی نه‌ای، هزاری، تو چراغ خود برافروز!
که یکی چراغ روشن، ز هزار مرده بهتر!—که به است یک قد خوش ز هزار قامتِ کوز!

…ویژگی‌های حقوق را باید به خود یادآور شویم: حقوق همه‌مکانی، و همه‌زمانی، و همه‌کسانی هستند، بدون هیچ تبعیضی! در این صورت است که شعار «نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران» نقد می‌شود و به‌جای آن شعار «هم غزه، هم لبنان، جانم فدای ایران» پیشنهاد می‌گردد. باید پرسید، کسانی که «تازی‌ستیز» و «اسلام‌ستیز» شدند و شعار «نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران» را با خشونت سر دادند، هیچ می‌توانستند تصور کنند که روزی کارشان به این خیانت می‌رسد که عکس پهلوی را در کنار تصاویر «عمو نتانیاهو» و «دایی ترامپ» را به‌همراه پرچم رژیم اسرائیل، در خیابان‌های لوس‌آنجلس و لندن و تورنتو و… بچرخانند و در واقع شعار را در عمل به اینجا برسانند: «نه غزه، نه لبنان، نه ایران، جانم فدای اسرائیل و امریکا» آن هم در همان روزهایی که این اجنبیان به میهن ما تجاوز کرده و فقط در همان روز اول نزدیک به ۸۰  دانش‌اموز خردسال دبستانی را تکه‌تکه کردند؟
شعار‌های ضدِ حقوقی و تبعیض‌آمیزی مانند «نه غزه، نه لبنان» نمونه‌های از انفعال و شکست در جنگ روانی قدرت‌ها علیه مردم، و در واقع نشانگرِ ناتوانی در درک حقوق بشر به عنوان یک مفهوم فراگیر هستند. حقوق بشر، مفهومی همه‌مکانی، همه‌زمانی و همه‌کسانی است. اگر ما در برابر نقض حقوق دیگران سکوت کنیم یا از آن استقبال کنیم، در واقع مشروعیت اعتراض به نقض حقوق خودمان را از دست می‌دهیم. انفعال در برابر ظلم به دیگران، روزی دامن‌گیر خود ما نیز خواهد شد. در این مورد به‌خصوص، بالا بردن تصاویر ترامپ و نتانیاهو و پرچم اسرائیل در کشورهای خارجی نزد شهروندان آن کشورها، حالتی به‌جز انزجار نسبت به ایرانیان خائن به وطن خویش را نداشته است! یک امریکایی در لوس‌آنجلس با تعجب و نفرت می‌پرسید: اسرائیل به ایران حمله نظامی کرده!  آیا این ایرانیان می‌دانند که اگر این کار را یک امریکایی بکند، محکومیت جرم خیانت به وطن در همین امریکا می‌تواند اعدام باشد!؟
تکیه بر حقوق، و تلاش برای خشونت‌زدایی، و نفی سلطه‌سالاری، و اجتناب از سلطه‌پذیری، و مردود دانستن و محکوم کردن انواع تبعیض‌ها و ضوابط دوگانه، همه از لوازم ابتدایی زندگی روزانهٌ یک انسان دموکرات، برای ساحتن یک جامعه دموکراتیک است، هم در زندگی شخصی، و هم در زندگی اجتماعی و حرفه‌ای. 
با این توجه، برای افرادی که اکنون در مقام تصمیم‌گیری و تدبیر امور کلان کشور هستند، یک فرصت طلایی پیش آمده است که در کنار مردم ایران بایستند و نه در مقابل آنها. تنها در این صورت است که مذاکرات با اجنبیان متجاوز به حقوق ایران و ایرانیان، حتما نتیجه مطلوب و پایداری را برای ما به ارمغان خواهد آورد، و از جنگ و تجاوزهای آینده به ایران، پیشگیری خواهد کرد.