کلینتون: I publicly acknowledged that the United States had actively overthrown Mossadegh and I apologized for it

۱۸ مرداد ۱۳۹۸

دکتر محمد

President Clinton Tells Some Useful Truths:

United States deposed Mr. Mossadegh, who was an elected parliamentary democrat, and brought the Shah back in. Most of the terrible things Saddam Hussein did in the 1980s he did with the full, knowing support of the United States government, because he was in Iran, and Iran was what it was because we got rid of the parliamentary democracy back in the ’50s; I publicly acknowledged that the United States had actively overthrown Mossadegh and I apologized for it 

Former President Bill Clinton was interviewed by U.S. journalist Charlie Rose during this year’s World Economic Forum held in Davos, Switzerland, Jan. 26-30. EIR transcribed these excerpts from a taped version of the interview on the Davos website. His remarks provide an insight not only into the history recounted, but into the former President’s developing thinking. The “Charlie Rose” show airs on Public Television.
Clinton: … Iran’s a whole different kettle of fish—but it’s a sad story that really began in the 1950s when the United States deposed Mr. Mossadegh, who was an elected parliamentary democrat, and brought the Shah back in—[comments in background—Rose says “CIA”] and then he was overturned by the Ayatollah Khomeini, driving us into the arms of one Saddam Hussein. Most of the terrible things Saddam Hussein did in the 1980s he did with the full, knowing support of the United States government, because he was in Iran, and Iran was what it was because we got rid of the parliamentary democracy back in the ’50s; at least, that is my belief.

I know it is not popular for an American ever to say anything like this, but I think it’s true [applause], and I apologized when President Khatami was elected. I publicly acknowledged that the United States had actively overthrown Mossadegh and I apologized for it, and I hope that we could have some rapprochement with Iran. I think basically the Europeans’ initiative to Iran to try to figure out a way to defuse the nuclear crisis is a good one.


This interview appears in the February 11, 2005 issue of Executive Intelligence Review.


I think President Bush has done, so far, the right thing by not taking the military option off the table, but not pushing it too much. I didn’t like the story that looked like the military option had been elevated above a diplomatic option. But Iran is the most perplexing problem … we face, for the following reasons: It is the only country in the world with two governments, and the only country in the world that has now had six elections since the first election of President Khatami. [It is] the only one with elections, including the United States, including Israel, including you name it, where the liberals, or the progressives, have won two-thirds to 70 percent of the vote in six elections: two for President; two for the parliament, the Majlis; two for the mayoralities.

In every single election, the guys I identify with got two-thirds to 70% of the vote. There is no other country in the world I can say that about, certainly not my own.

Rose: But, but those are the guys who are in power, and is the power held by another party?

Clinton: Okay, so here’s the problem. Under their constitution, the religious council, headed by the Ayatollah Khamenei has the authority over intelligence funding, terrorism funding, and has the power to invalidate laws and scratch candidates from the candidate lists, so the people that represent the … 30% to one third, can negate much of this two-thirds to 70%. And the President is in the middle, getting whipsawed and the people underneath him, supporting him, get more and more disillusioned.

Now, they still kind of like the West in general, and America in particular, because we don’t represent what they don’t like about the governing of Iran since Ayatollah Khomeini. What no one can answer is, number one, how would those two-thirds react if some military action were taken?

Rose: What would you guess?

Clinton: It depends on what it is…. Everybody talks about what the Israelis did at Osirak in 1981, which I think, in retrospect, was a really good thing. You know it kept Saddam from developing nuclear power…. It is not clear to me that that option is available in Iran, and it’s not clear to me that if we did a lot more than that, and a lot of civilians got killed, that you wouldn’t … lose the two-thirds you’ve got. And also, you’re not fooling with Iraq. You know one of the reasons—you can say whatever you want, but one of the reasons—we did this, is that this guy didn’t have the capacity to hurt his neighbors and the United States. Iran is more than three times as big. They have a very sophisticated network….

So … I still hope there is a diplomatic solution. It is madness. There is an elected government in Iran supported by two-thirds of the people that wants a rapprochement with the West…. And we can’t get there. It’s crazy.

Rose: If the Israelis might want to do it, what should the United States say?

Clinton: Well, the question is, first of all, I think we ought not to do “it,” any “it,” until we have exhausted all reasonable diplomatic efforts. Keep in mind, again, this is heresy. The reason you should not want Iran to have an active nuclear program is not that they might not have a bomb. India has bombs. Pakistan has bombs.

Rose: Israel has bombs.

Clinton: Yes, but so what happens? Well, you know what my number one worry between India and Pakistan was? In the beginning, when they started these bomb-building programs, we knew more about their programs and their doctrines than they knew about each other. Plus, the Pakistanis—a lot of their people in their military intelligence service—were tight with the Taliban, and I was worried about the security of the materials…. But deterrence still works just like it did between us and the Soviet Union. So, if Iran had a nuclear weapon, the main thing it would do is cast a pall over the Middle East, but they would have to think a long time before they’d use it because they would be toast if they used it.

So, what is the real worry?… If you have ever seen these facilities, the real worry is the same worry we had with Pakistan: What if the people representing the third in Iran that had the religious council, decide that fissile material should be smuggled out of Iran and given to a terrorist group?

We now know this. You can get on the internet and see this. If you have basically a cookie’s worth of fissile material, and you put it into a traditional bomb, you can amplify the destructive power by 100-fold, or more; so the reason you don’t want Iran to have an active nuclear program is, given the present state of play, you will never know whether the materials are secure, or are being transported to terrorist networks.

Rose: But the question is, and it comes to the Oval Office and it comes to other places, if they are about to have it, and they say that by the end of 2005 it may be too late, what do you do if negotiations haven’t worked? I mean, what’s the hard call for a President of the United States?

Clinton: 1981 … Israel bombed a nuclear reactor that was ostensibly set up to generate power at a place called Osirak in Iraq. They took it out, and it served the desired purpose. It delayed Saddam Hussein’s ability to develop nuclear power for a considerable number of years. Now, keep in mind that I haven’t seen any intelligence in four years now. Some people think I didn’t [see] any before then….

Rose: What kind of intelligence are they talking about?

Clinton: Or they thought I didn’t have the intelligence to understand the intelligence, but anyway, that was then; this is now. I don’t know that there is a target in Iran, which could be taken out with one or two bombs with almost no civilian casualties, right? I don’t know if that option is available now. It may be, I just don’t know. I’m not saying it is.

Rose: What everybody has said is that it is much more difficult.

Clinton: It’s much more difficult. They are a much more formidable foe, and I am not entirely convinced that what our British, German, and French, and other friends are trying to do won’t work, and, you know, there ought to be some sort of mega-deal there.

You know the religious council in Iran has not entirely shut down democracy, they haven’t totally invalidated everything they have tried to do. I think there is still a lot of internal back and forth going on there. I personally believe that we ought to give some final vigorous push to diplomacy to try to deal with this.

Rose: What’s the carrot and the stick, though, if you talk about diplomacy? What do you give them? You say there will be no economic sanctions, or no kinds of sanctions of any kind, we’ll give you an opportunity to participate, we’ll encourage you to participate in global trade….

Clinton: Yes, all of the above, and there are lots of other details. The British, French, and Germans had a whole deal worked out there, and then the Iranians didn’t stay with it, and they wanted to go back, and, you know, it was kind of back and forth, but a lot of this involves how you define national greatness.

Rose: What do you mean?

Clinton: Well, I think every country’s image of itself is rather like a person’s image of himself or herself. It is the product of the accumulated dreams and nightmares of your family. Think about it. I remember I had a screaming match with Boris Yeltsin one time when he was telling me I couldn’t expand NATO, and finally, I grabbed him, and I said, “Boris, look at me: All the time we spent together, you really think that I would send American jets to an airport in Warsaw and use that base to bomb Russia?” I said, “look at me. Do you believe that?”

He said, “No, I don’t, but a lot of old ladies in Western Russia do.” He said, “Look, it’s irrational, of course it is; but it’s irrational to you because you live in a big country protected by two oceans. You were never invaded by Napoleon and Hitler.” He said, “Everything we do is affected by these nightmares.”

Similarly, the Chinese, with whom I worked and was very close, and I got them in the World Trade Organization, they did things I thought were nuts and self-defeating in fighting political dissent and stifling debate, and having no dialogue with the Dalai Lama, which I thought was not just morally wrong, but didn’t make sense. You know to crush the Tibetan culture, I just didn’t get it, you know, and I talked to them, they said we do a lot of things that look crazy to you because our number-one nightmare is internal disintegration, and you never had internal disintegration in your country.

So, all I am saying, if [the Iranians’] image of their national greatness either does, or does not, require them psychologically, and in terms of where they are going, to have nuclear weapons: If they ever use them, they would be toast! You know that’s why nobody ever used it in the Cold War. But we don’t want them to have [them] because even if they never used it, it would affect the politics in the Middle East, number one. And number two, the more people that have these weapons, the more nuclear material you have around, the more vulnerable it is to pilfering. It is a serious problem. The one thing we have not done a good job of since 9/11 is that we haven’t spent nearly enough money and done nearly enough work to contain the nuclear, chemical, and biological substances in the world. So that’s where we are, but I don’t have an easy answer.

Rose: [Asks about Israel-Palestine]

Clinton: Well, first of all, let’s talk about what has happened. Mr. Abbas, whom I have a hard time not calling Abu Mazen, has been elected. He won, as far as we can tell, a free and fair election that President Carter and many others observed, and he has gone out of his way to try to not only speak against, but work against the terror.

Ariel Sharon has said he is going to get out of Gaza and has given up his party’s governance, for a national unity government with his old personal friend and political foe, Shimon Peres. This is good, and you’ve got America and Europe—Tony Blair has given that great speech yesterday about this—eager to get involved again. And whenever the regional powers like Egypt and Saudi Arabia and the Americans and Europeans, whenever we’re all involved, fewer people die. Whenever we get out and just let it fester, more people die. So the first thing I would say is, we should all get involved again. Even if we don’t succeed in making a peace, fewer people will die, and fewer bad things will happen.

Okay, so, what should be done now? The Prime Minister of the Palestinians has done what he said he would do, and assuming he continues to do it, I think that they should work together and effect the Gaza withdrawal as promptly as possible.

Rose: What he did, is said he would take the initiative in dealing with security issues—

Clinton: That’s correct, and he is doing a good job, and assuming that continues to be done in good faith—and believe me, the Israelis will know whether it is and so will we—we should proceed with Gaza, number one. Number two, then everybody will want to take a deep breath because the coalition government that Ariel Sharon has, is still not the government of Ehud Barak, or Yitzak Rabin, and time has passed and there are more Israelis in the territories on the West Bank, number one.

Number two, the Palestinians are larger, younger, and poorer in numbers than they were when we began this in 1993. What we must not do, is let delay destroy the prospect of peace. I agree you can’t rush into this, but let me remind everybody, a lot of the harshest critics of the Oslo agreement, which was signed on the lawn of the White House in 1993, are in danger of supporting a process that repeats its biggest weakness.

The biggest weakness of Oslo was this: And I supported it, and I still support it, but the biggest weakness was, these two parties that had been at each other’s throats for a long time have decided to make peace. They are going to do easy things first and hard things last. They are going to resolve big territory last, Jerusalem last, right of return last. We are going to do the easy stuff … and we will trust each other during the easy things, and it will become possible to do the hard things—that was the whole concept, right?

By the way, I still believe we’d have made it if Rabin had not been murdered in 1995. The guy that killed him got what he wanted. That’s my honest belief, but as all of you who know me know, I am very partial to him and I miss him every day. I think we would have made peace if he had not been murdered.

Rose: Why would it have been different? What was he prepared to do, that Ariel Sharon—

Clinton: No, no, no. I think Barak went maybe even further than Rabin would have, but Rabin was there earlier in time; you didn’t have as many scares, and Rabin had a certain standing that was unparalleled in the psyche of the Middle East, in the mind of Arafat, and others. I wrote about this in my book…. I think it would be a mistake now to say now, okay, we’ve done Gaza, let’s take a time out and re-institute the Roadmap, and I am not critical of the Roadmap—that’s President Bush’s Roadmap—that’s not what I am saying. We had a timeout for the Intifada for the last several years, during which nothing happened. If you put the Roadmap back now without accelerating the timetable, you are just waiting for the Palestinians, again, to become younger, poorer, and more numerous.

So what should be done? There has to be a second stage in which the U.S., Europe, and others put some serious money into the Palestinian territories. Not just into the government, but into the entrepreneurs, maybe setting up some NGO [non-governmental organization] entrepreneur-to-entrepeneur deal. These people can’t keep getting shafted. The enemies of peace were really smart—when they saw what we decided to do at Oslo, every time we’d do something good, we’d start chugging along, the Hamas or the Islamic Jihad or somebody would blow up a bomb, and they would close Gaza. The Palestinian economy would collapse, even though 90-some percent of the Palestinian population had nothing to do with anything like that.

So, we have got to set up an independent pipeline of funds and development—it’s not very expensive, we’re talking about a tiny amount of money here, to make a huge, huge difference, to make something good happen. I think we need a timetable that is realistic, to see whether the current national unity government in Israel and the Palestinians can make agreements over the long term.

But my opinion is worthless. What’s really important is that the Palestinians and the Israelis agree on something. I’m just telling you what I think. My gut [feeling] is that we need to not let the thing just simmer. I’ve never seen, never, in all these years I’ve been watching it—it seems like delay has always been our enemy there.

Rose: [asks about debt question]

Clinton: I’ll say something else that is sort of improper: I think we should do a lot more with debt relief. If you get debt relief, if you’re running any country, what you get is the relief from making the debt service payments, and it’s worth just as much as aid to you. But if Bill Frist is putting together a budget, almost all foreign debt has been already discounted. So, let’s say we loaned a billion dollars to somebody; there’s somebody in our government to tell you what he really thinks the debt’s worth. If they say, “Well, there’s only a 50% chance they’ll repay it,” that means that for $500 million, we can give $1 billion worth of debt relief. All the rich countries have similar systems, and if you actually have to make these decisions, and people are pleading for the money, it really matters. So I think there has to be a really serious round of debt relief, that goes way beyond the level that we stopped with on the Millennium Debt Challenge.


منتشر شده در سایتهایدیگر:



کلینتون: ما ایران را از داشتن دمکراسی محروم کردیم

بیل کلینتون، رئیس جمهور سابق می گوید هنوز امیدوار است راهی برای برقراری ارتابط با ایران وجود داشته باشد
بیل کلینتون، رئیس جمهور سابق آمریکا، اخیرا در حاشیه اجلاس مجمع جهانی اقتصاد که در ناحیه ای برفگیر در کشور سوئیس به نام ‘داووس’ برگزار شد، با چارلز رز، خبرنگار مجله آمریکایی Executive Intelligence Review مصاحبه کرد و از دیدگاه های خود درباره مسایل مختلف بین المللی و از جمله ایران سخن گفت.
ایران و اگرچه از زمان روی کار آمدن جورج بوش رفته رفته چنان رو در روی یکدیگر قرار گرفتند که برخی ناظران بین المللی با نگرانی از احتمال وقوع درگیری نظامی بین دو کشور خبر می دهند، اما در دوران بیل کلینتون آنقدر به هم نزدیک شده بودند که دیگر سردادن شعار ‘مرگ بر آمریکا’ در مراسم مختلف در ایران می رفت که به فراموشی سپرده شود. آن روزها هفته ای نبود که مقام های دو طرف مستقیم یا غیر مستقیم از طریق واسطه هایی مثل شبکه “سی ان ان” پیامهایی پر از مهر به یکدیگر نفرستند و عظمت های “مردمی” یکدیگر را نستایند.

ما پس از ایران به آغوش صدام افتادیم

اگرچه آن روزها گذشته و بار دیگر شعار معروف ‘مرگ بر آمریکا’ ایران را فراگرفته و در نیز سخنرانان دولتی، ایران را ‘حامی تروریسم’ معرفی می کنند و بحران روبه اوج گیری است، اما از قرار معلوم آقای کلینتون همچنان به ادبیات سیاسی که دولت او در مورد ایران به کار گرفت پایبند است.

بیل کلینتون در این مصاحبه پس از ارائه توصیفی درباره اوضاع جهانی، وقتی به ایران رسید گفت: “ایران موردی کاملا متفاوت دارد. داستان اندوهبار این کشور در واقع از دهه ۱۹۵۰ آغاز شد که آمریکا، دولت دکتر را که براساس دمکراسی پارلمانی توسط مردم ایران برگزیده شده بود سرنگون کرد و شاه (محمدرضا پهلوی) را به ایران باز گرداند. شاه نیز توسط آیت الله خمینی سرنگون گردید و در نتیجه ما به آغوش صدام حسین افتادیم. اکثر اعمال فجیع صدام حسین در دهه ۱۹۸۰ با آگاهی و حمایت کامل صورت گرفت. ما ایران را از دمکراسی پارلمانی در دهه ۱۹۵۰ محروم ساختیم.”

وی افزود: “حداقل این اعتقاد من است. من میدانم که گفتن این موضوع از جانب یک آمریکائی پسندیده نیست اما من هنگامیکه محمد خاتمی به برگزیده شد در این مورد عذرخواهی کردم و علنا اذعان داشتم که باعث سقوط دکتر شد این واقعیت است و از بابت آن پوزش طلبیدم.”

با ترجیح راه حل نظامی بر دیپلماسی موافق نیستم

رئیس جمهور پیشین آمریکا به طور ضمنی اشاره می کند که تلاشهای دولت وی برای عادی سازی روابط با ایران ناکام گذاشته شده و می افزاید: “من امیدوارم که ما بتوانیم با ایران به نوعی دوباره رابطه برقرار سازیم. به تصور من ابتکار عمل اروپائی ها برای پایان دادن به بحران برنامه هسته ای ایران در اصل کار درستی است.”

نمایندگان یک سوم مردم ایران
نگرانی واقعی ما از بابت ایران همان نگرانی است که در آغاز از بابت برنامه هسته ای پاکستان داشتیم. یعنی اینکه اگر آن گروهی که نماینده یک سوم از مردم ایرانند و رهبری را به عهده دارند تصمیم به خارج کردن مواد هسته ای از ایران بگیرند و آن را در اختیارتروریستها قرار دهند چه خواهد شد؟

بیل کلینتون
البته آقای کلینتون به طور کلی منکر کارایی احتمالی شیوه ای که جورج بوش در پیش گرفته نیز نشده و می گوید: “من فکر میکنم که پرزیدنت بوش با حفظ گزینه اقدام نظامی در مقابل ایران -بدون آنکه بر آن اصرار ورزد- روش درستی اتخاذ کرده است من با آنچه ترجیح راه حل نظامی بر راه حل دیپلماتیک به نظر میرسد موافق نیستم.”

آقای کلینتون سپس روند چند انتخابات اخیر ایران را بررسی می کند که البته ظاهرا بررسی چندان دقیقی نیست. وی می گوید: “ایران تنها کشوری در جهان است که از زمان انتخابات که در آن محمد خاتمی به پیروزی رسید تاکنون شاهد برگزاری شش انتخابات دیگر بوده است: دو انتخابات ریاست جمهوری، دو انتخابات پارلمانی و دو انتخابات شوراهای شهر. در هریک از این انتخابات کسانی که سیاستهایشان برای من آشناتر است موفق به ربودن دوسوم یا ۷۰ در صد از آراء مردم شده اند.”

حمله احتمالی آمریکا یا اسرائیل به ایران

چارلز رز از آقای کلینتون می پرسد آیا اینها (منتخبین) همان کسانی هستند که قدرت را بدست دارند؛ که بیل کلینتون توضیح می دهد “مشکل در اینجاست. طبق قانون اساسی، دستگاه رهبری که در راس آن آیت الله خامنه ای قرار دارد قدرت تخصیص بودجه به فعالیت های اطلاعاتی و تروریسم را دارد.”

با ایران چه باید کرد؟
این موضوع برای من روشن نیست که با ایران چه باید کرد. ما با کشوری مثل روبرو نیستیم. ما به عراق حمله کردیم چون میدانستیم که قادر به صدمه زدن به همسایگان خود و آمریکا نیست، ایران سه برابر بزرگتر از عراق است. از این رو من فکر می کنم که میتوان یک راه حل سیاسی پیدا کرد.

بیل کلینتون
به گفته او، “دستگاه رهبری میتواند مانع از تصویب قوانین شود و نامزدهای انتخاباتی را خذف کند. به عبارت دیگر، آنهائی که تنها آراء سی در صد مردم را دارند، می توانند مانع از کار کسانی شوند که با آراء ۷۰ در صد از مردم انتخاب شده اند و رئیس جمهور درمیان این دو قرار گرفته که باعث شده مردم روز به روز بیشتر از وی دلسرد و سرخورده شوند. اما مهمترین سوالی که در حال حاضر مطرح است، اینست که در صورت حمله نظامی، کسانی که دو سوم آراء را بدست آورده اند چه واکنشی نشان خواهند داد.”

بیل کلینتون در پاسخ به این سوال خبرنگار که پرسیده حدس شما چیست؟ می گوید: “بستگی به اقدام نظامی دارد همه از حمله اسرائیل به تاسیسا ت هسته ای درسال ۱۹۸۱ صحبت به میان میاورند که به نظر من در واقع اقدام بدی نبود زیرا صدام حسین را از توسعه سلاحهای هسته ای برای سالیان دراز باز داشت. اما این موضوع برای من روشن نیست که با ایران چه باید کرد. ما با کشوری مثل عراق روبرو نیستیم. ما به عراق حمله کردیم چون میدانستیم که قادر به صدمه زدن به همسایگان خود و آمریکا نیست، ایران سه برابر بزرگتر از عراق است. از اینرو من فکر میکنم که میتوان یک راه حل سیاسی پیدا کرد.”

چارلز رز سپس از آقای کلینتون می پرسد اگر اسرائیل خواست دست به چنین اقدامی بزند واکنش آمریکا چه خواهد بود؟

بیل کلینتون به سادگی می گوید: “نباید گذاشت دست به چنین کاری بزند.”

ایران هسته ای

آقای کلینتون می افزاید: “باید اول حداکثر تلاشهای دیپلماتیک را به عمل آورد. نگرانی واقعی ما از بابت ایران همان نگرانی است که در آغاز از بابت برنامه هسته ای پاکستان داشتیم. یعنی اینکه اگر آن گروهی که نماینده یک سوم از مردم ایرانند و رهبری را به عهده دارند تصمیم به خارج کردن مواد هسته ای از ایران بگیرند و آن را در اختیارتروریستها قرار دهند چه خواهد شد؟”

راه درست اروپا
امیدوارم که ما بتوانیم با ایران به نوعی دوباره رابطه برقرار سازیم. به تصور من ابتکار عمل اروپائی ها برای پایان دادن به بحران برنامه هسته ای ایران در اصل کار درستی است

بیل کلینتون
چارلز رز: اما سوالی که در حال حاضر برای آمریکا و کشورهای دیگر مطرح می باشد اینست که اگر آنگونه که ایرانیان می گویند، به ساخت سلاح هسته ای نزدیک شده اند و مذاکرات با این کشور به نتیجه نرسد، چه خواهد شد؟ منظورم اینست که رئیس جمهور آمریکا چه خواهد کرد؟

بیل کلینتون برای گریز از پاسخ دادن این سوال دشوار، جواب ساده ای ارائه می دهد و آن اینکه: “من چهار سال است اطلاعاتی ندارم.”

خبرنگار البته او را رها نمی کند و می پرسد منظور چه نوع اطلاعاتی است؟ که آقای کلینتون در توضیح می گوید: “من نمیدانم که آیا هدف را (احتمالا تاسیسات اتمی) می توان با یک یا دو بمب در ایران از بین برد، بدون آنکه به مردم غیر نظامی تلفات جانی وارد آید یا اصلا می توان چنین اقدامی را درنظر گرفت. من نمی دانم و نمی گویم چنین راهی در پیش پای ما قرار گرفته است.”

تمام درها به روی دموکراسی در ایران بسته نیست

آقای کلینتون این گفته چارلز رز را که اکثرا معتقدند چنین اقدامی (حمله نظامی) در مورد ایران بسیار مشکلتر خواهد بود، تایید می کند و می گوید: “آنها حریف سرسخت تری هستند. از آن گذشته، معلوم نیست که بریتانیا، آلمان، فرانسه و دیگر دوستان ما نتوانند از تلاشهای خود نتیجه بگیرند. باید راهی برای انجام معامله با ایران وجود داشته باشد. میدانید که رهبران ایران تمام درها را به روی دمکراسی نبسته اند. به نظر من باید تا جای ممکن از دیپلماسی استفاده کرد.”

ایران هسته ای را تحمل نمی کنیم
ما به هیچوجه حاضر به قبول برخورداری ایران از چنین سلاحهایی نخواهیم بود حتی اگر هرگز قصد استفاده از آن رانداشته باشد.

بیل کلینتون
خبرنگار می پرسد: آیا دیپلماسی به معنای دادن امتیازاتی به ایران است؟ منظور چیست؟ آیا به ایران گفته می شود که تحریم اقتصادی یا هرگونه تحریم دیگر علیه این این کشور به ا جراء گذاشته نخواهد شد و امکانات تجارت جهانی در اختیارش قرار خواهد گرفت؟

بیل کلینتون در پاسخ می گوید: “بله همه اینها و جزئیات بیشتر دیگر. بریتانیا فرانسه و آلمان برنامه های تجاری قابل توجهی را در این مورد در نظر گرفته بودند که ایران از انجام آن خودداری کرد و همه چیز دوباره به همان وضع سابق برگشت. تصمیم ایران به داشتن سلاح هسته ای، باز می گردد به تعبیر این کشور از عظمت ملی اما هرگز نباید تصور استفاده از آن را بخود راه دهد زیرا در آتش آن خواهد سوخت. به این دلیل بود که در دوران جنگ سرد، این سلاحها بکار گرفته نشد.”

البته این سخنان آقای کلینتون به معنی پذیرش مسلح شدن ایران به سلاح های هسته ای از دید وی نیست زیرا بلافاصله تاکید می کند که “ما به هیچوجه حاضر به قبول برخورداری ایران از چنین سلاحهایی نخواهیم بود حتی اگر هرگز قصد استفاده از آن رانداشته باشد. اول به این دلیل که اوضاع خاورمیانه را تحت تاثیر قرار خواهد داد و دیگر اینکه هرچه بر تعداد کشورهای دارای سلاحهای هسته ای افزوده شود، دسترسی به مواد هسته ای در جهان بیشتر خواهد شد. یکی از مسائلی که بعد از حملات یازدهم سپتامبر به آن توجه نشد، لزوم محدود ساختن مواد شیمییایی، میکروبی و هسته ای بود که باعث شد ما اکنون با موقعیت کنونی روبرو شویم! و من راه حل ساده ای برای آن ندارم.”

برگرفته از نشریه Executive Intelligence Review


مطالب دیگر در همین زمینه:

اعترافات اوباما در گفت وگو با فریدمن:

ما در سرنگونی نقش داشتیم/ به صدام کمک کردیم


توماس فریدمن: فقط چند ساعت پس از اعلام توافق هسته‌ای با ایران، رئیس‌جمهوری اوباما – مردی که نشان داد به هیچ وجه اجازه آسیب‌دیدن این قرارداد را نمی‌دهد- در مصاحبه‌ای ۴۵ دقیقه‌ای تلاش زیادی کرد تا استدلال کند: … این توافق نتایج مثبتی برای آمریکا و متحدانش در بر خواهد داشت.

اوباما گفت: «ما نمی‌خواهیم با این توافق داخلی ایران را تغییر دهیم. ما فکر می‌کنیم که این توافق می‌تواند جلوی پیشرفت نظامی هسته‌ای را بگیرد و من می‌توانم بگویم که ما قادریم ثابت کنیم این توافق قاطع‌ترین راه و مسیری است که در آن ایران به سلاح هسته‌ای نخواهد رسید و ما با همکاری کامل جامعه بین‌المللی و بدون درگیر‌شدن در یک جنگ دیگر در خاورمیانه قادر به حصول به آن خواهیم بود». اوباما برای قبولاندن این توافق به کنگره به‌شدت بر این استدلال خود پافشاری می‌کند. اما من گمان می‌کنم در نهایت این توافق به‌عنوان میراث او باقی خواهد ماند و در درازمدت نه‌تنها از گسترش سلاح‌های هسته‌ای در خاورمیانه جلوگیری خواهد کرد بلکه به جنگ سرد میان ایران و آمریکا پایان خواهد داد؛ حتی اگر این اتفاق زیاد به طول بینجامد.

در اینجا بخشی از نکات برجسته این مصاحبه منتشر می‌شود:

{پرسیدم} چرا ما نتوانستیم از تمام قدرت و اهرم‌های فشار خود در برابر ایران استفاده کنیم؟

اوباما گفت: «من گمان می‌کنم این انتقاد برداشتی غلط است. بیایید دقیقا ببینیم ما چه چیزی به دست آورده‌ایم. ما همه راه‌های توسعه سلاح اتمی را بسته‌ایم. دلیل اینکه ما توانستیم جامعه جهانی را بر سر مؤثرترین تحریم‌ها متحد کنیم… این بود که جهان با ما موافق بود که اگر ایران سلاح اتمی داشته باشد، خطری بزرگ برای منطقه، برای متحدان ما و جهان خواهد بود. اما ما در مورد اینکه ایران نمی‌تواند از هیچ انرژی هسته‌ای بهره‌مند باشد، توافق جهانی نداشتیم، و {ایران به‌عنوان} یکی از اعضای امضا‌کننده پیمان «ان‌پی‌تی» می‌گفت ما حق داریم برنامه هسته‌ای صلح آمیز داشته باشیم. ما چه کاری می‌توانستیم بکنیم؟ ما می‌توانستیم به آنها بگوییم که با توجه به رفتارهای گذشته شما، با توجه به شک قوی ما درباره شما و شواهد و… فعالیت‌های {گذشته} شما… ما نمی‌توانیم وقتی می‌گویید فقط دارید برنامه هسته‌ای صلح‌آمیزی را توسعه می‌دهد، به شما اعتماد کنیم بلکه شما باید این مسئله را به ما ثابت کنید. ازاین‌رو کل این سیستمی که ما ایجاد کرده‌ایم بر اساس اعتماد نیست بلکه مبتنی بر سازوکاری قابل «راستی‌آزمایی» است تا هر راهی که آنها می‌توانند به سمت سلاح اتمی داشته باشند بسته شود ».رئیس جمهوری استدلال کرد که رویکردی که او در پیش گرفته شبیه منطق استراتژیک ریچارد نیکسون و رونالد ریگان است؛ همان منطق استراتژیکی که آنها در مقابل چین و شوروی در پیش گرفتند. او گفت: «شما می‌دانید که من اختلافات زیادی با رونالد ریگان دارم اما آنچه من کاملا او را بخاطرش واقعا تحسین می‌کنم {این بود که او} توانایی انجام توافق با {شوروی} که می‌خواست ما را نابود کند داشت؛ خطری بسیار فراتر از تهدید ایران. من اختلاف نظرهای بسیاری با ریچارد نیکسون داشتم اما او فهمید که می‌توان در مقابل چین مسیری متفاوت در پیش گرفت. شما این چیزها را آزمایش می‌کنید و تا زمانی که ما ظرفیت و توان امنیتی خود را حفظ می‌کنیم و توانایی خود برای پاسخ قاطع نظامی را – زمانی که برای حفاظت از دوستان و متحدانمان ضروری باشد – کنار نمی‌گذاریم، این ریسکی است که باید آن را بپذیریم. این یک رویکرد عمل‌گرایانه مبتنی بر عقل سلیم است و احمقانه نیست. این کار شناختن این موضوع است که اگر ما بتوانیم این اختلافات را بدون توسل به زور حل کنیم برای ما و مردم منطقه بسیار بهتر خواهد بود».

از اوباما پرسیدم که آیا اعتقاد دارد با توجه به عمق جامعه مدنی ایران و {رویدادهایی} که در سال ٢٠٠٩ به راه افتاد… این توافق، قدرت یکپارچه‌کردن بیشتر ایران را با جهان دارد؟

اوباما گفت: «با توجه به اینکه ایران یک تمدن بزرگ است، حکومت، مسئول {اقدامات} ضد آمریکایی… و بقیه اقدامات جهانی است ما فقط می‌خواهیم مطمئن شویم که ایران سلاح هسته‌ای ندارد… جالب اینجاست که اگر شما به اتفاقات چند ماه اخیر نگاه کنید می‌بینید که مخالفان این توافق، تندروها و کسانی هستند که بسیار روی حمایت از رفتارهای بی‌ثبات‌کننده در کشورهای همسایه و ضد آمریکایی و اسرائیلی‌بودن سرمایه‌گذاری کرده‎اند. این باید چیزی به ما بگوید؛ چراکه آن تندروها در وضعیت جاری … سرمایه‌گذاری کرده‌اند و به‌خاطر این وضعیت قدرتمند و تقویت شده‌اند. آنها تبدیل به تنها بازیگر صحنه شده‌اند. آنها نه‌تنها در امور نظامی فرمان شلیک می‌دهند بلکه از نظر اقتصادی هم قادر به استفاده از شرایط حول و حوش تحریم‌ها هستند و بنیه قوی دارند. در‌حالی‌که اگر شما یک پایگاه متفاوت از افراد حاضر در تجارت و تبادلات اقتصادی در ایران داشته باشید این موضوع شاید نحوه تفکر آنها درباره هزینه‌ها و مخارج چنین رفتارهای بی‌ثبات‌کننده‌ای را تغییر دهد؛ اما ما روی این موضوع حساب باز نمی‌کنیم و من می‌خواهم تأکید کنم حتی در همین هفته‌های اخیر و امروز که ما توافق را اعلام کردیم، آنچه برای من قابل‌توجه است {این است} که منتقدان در حال تغییر موضع در قبال مسئله هسته‌ای هستند و به این سمت در حال حرکت‌اند که «خب اگر حتی موضوع هسته‌ای حل شد، آنها همچنان… {به اقدامات بی‌ثبات‌‌کننده} ادامه می‌دهند تا رفع تحریم‌ها را هم به‌دست ‌آورند. در نتیجه آنها پول بیشتری برای راه‌انداختن چنین اقداماتی خواهند داشت». این موضوع محتمل است. ما در این موارد به طور سیستماتیک از متحدان‌مان –کشورهای حاشیه خلیج فارس و اسرائیل – حفاظت خواهیم کرد تا مانع شویم که اقدامات آنها خارج از برنامه هسته‌ای به نتیجه برسد؛ اما نقطه و موضوع محوری در اینجا آن است که آنها به سلاح هسته‌ای نرسند.

از او در مورد موضع ولادیمیر پوتین و روسیه برای به‌نتیجه‌رسیدن این توافق پرسیدم.

اوباما گفت: «روسیه در این موضوع کمک کرد. من می‌خواهم با شما روراست باشم. من فکر نمی‌کنم ما اختلافات عمیقی با روسیه داشته باشیم، اگرچه ما اختلافاتی درباره اوکراین داریم، اما پوتین و دولت روسیه به نحوی با ما همراهی کردند که من متعجب شدم. اگر روسیه در کنار ما و دیگر اعضای گروه ١+۵نبود و بر یک توافق قوی تأکید نمی‌کرد، به این توافق نمی‌رسیدیم. اینکه چند هفته گذشته آقای پوتین به من زنگ زد و درباره سوریه صحبت کرد، تشویق شدم. فکر می‌کنم آنها به این اعتقاد رسیدند که نظام اسد در حال از‌دست‌دادن تسلط خود بر قسمت‌های بیشتر و بیشتری از سرزمین سوریه است و اینکه اگرچه فرض تسلط (جهادگرایان سنی) یا محو رژیم سوریه قریب‌الوقوع نیست، اما هر روز به نسبت روز قبل، احتمال آن قوی و قوی‌تر می‌شود. این فرصتی به ما برای یک بحث جدی با آنها می‌دهد».

بزرگ‌ترین نگرانی من و بسیاری از منتقدان جدی این است که در صورت نقض توافق هسته‌ای چرا ایران باید نگران پاسخ نظامی آمریکا باشد؟ این سؤال را از رئیس‌جمهور پرسیدم.

او گفت: «زیرا… آنها آمادگی ما را برای انجام عملیات نظامی در جاهایی که برای ما مهم بوده دیده‌اند. اکنون من معتقدم آنها تمایل دارند برای کسب منافعی که می‌توانند از مشروعیت بین‌المللی، تجارت و کاهش تحریم‌ها کسب کنند، تلاش کنند و هم‌زمان از طریق نیروهای نیابتی خود… در منطقه در حال اقدام هستند. این الگوی آنها بوده و من فکر می‌کنم برای ما بسیار مهم است که مطمئن باشیم ما می‌توانیم در سطحی بالاتر آنها را مسئول اقداماتشان کنیم. این بخشی از گفت‌وگوهایی است که ما با کشورهای خلیج فارس داریم».

با توجه به تعدد کاندیداهای جمهوری‌خواه در انتخابات ریاست‌جمهوری به‌نظر می‌رسد بعید است رئیس‌جمهور توسط اعضای کنگره از حزب جمهوری‌خواه حمایت شود. آقای اوباما {در‌این‌باره} گفت: من فکر می‌کنم بعید است که بسیاری از مقامات کنونی جمهوری‌خواه از توافق ما حمایت کنند. اما ممکن است برخی از جمهوری‌خواهان از این توافق حمایت کنند. من علاقه‌مندم ببینم فردی مثل رند پائول در‌این‌باره چه خواهد گفت. البته اگر یک رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه جانشین من شد- که البته در این صورت من هر کار ممکنی برای مانع‌شدن از تحقق چنین موضوعی خواهم کرد – رئیس‌جمهوری جمهوری‌خواه از منظر محدود‌کردن برنامه هسته‌ای ایران در یک موضع بسیار قوی‌تر در قیاس با وقتی که من به قدرت رسیدم قرار خواهد داشت». اوباما درباره اتفاقات و بحران‌های کشور‌های حوزه خلیج فارس گفت: «هیچ‌کسی علاقه ندارد ببیند بخش‌های بزرگی از سرزمین بین دمشق و بغداد را کنترل کند و این موضوع برای ایران هم خوب نیست. این موضوع برای آنها هم حفظ یک منطقه حائل را سخت می‌کند؛ موضوعی که از زمان جنگ -ایران برای آنها انگیزه مهمی بوده است. این موضوع برای سعودی‌ها هم خوب نیست و آنها را هم آسیب‌پذیر می‌کند و حقیقت آن است که برای مردم آن نواحی هم خوب نیست. شما خبرها درباره بهار عربی را دیدید؛ اما قطعا از زمانی که بهار عربی به زمستان عربی تبدیل شد شما برای این منطقه گریستید نه‌تنها برای آنهایی که در سوریه بی‌خانمان شدند و آنهایی که اخیرا از وضعیت بد انسانی در یمن رنج می‌برند؛ بلکه برای جوانان ایرانی و سعودی یا کویتی که از خود می‌پرسند: ‌«چرا ما چشم‌انداز و آینده یک فنلاندی، سنگاپوری، چینی، اندونزیایی یا آمریکایی نداریم؟ چرا ما همان امید احتمالی را نمی‌بینیم؟» و من فکر می‌کنم این چیزی است که رهبران باید روی آن تمرکز کنند. اوباما افزود: آمریکا باید به متحدان عرب سنی خود گوش دهد؛ اما نباید در این دام بیفتد که به آنها اجازه دهد هر مشکلی را به ایران نسبت داده و این کشور را متهم کنند. شهروندان تعدادی از کشورهای خلیج فارس حامی بزرگ جنبش‌های جهادگرایی سنی‌اند که به همان اندازه ایران، ثبات‌زدا بوده‌اند. در برخی موارد از قبیل حوثی‌ها در یمن، من فکر می‌کنم درباره دخالت ایران مبالغه شده است. گزارش‌های اطلاعاتی ما نمی‌گویند که ایران به گونه‌ای استراتژیک این‌طور فکر می‌کند که «بیایید حوثی‌ها را به سمت صنعا رهسپار کنیم». این {قدرت‌گرفتن حوثی‌ها} بیشتر نشان‌دهنده ضعف حکومت در یمن بود. اکنون آنها می‌خواهند از این موضوع استفاده کنند. آنها اغلب در انتظار فرصت هستند و این بخشی از دلیل این استدلال من برای متحدان‌مان در منطقه بوده است که بیایید به دادن فرصت‌ها به ایران… پایان دهید. جوامع خودتان را تقویت کنید. جوامع فراگیر باشید و اطمینان حاصل کنید که جمعیت شیعه شما این‌طور حس نکنند که به آنها توجهی نمی‌شود. به رشد اقتصادی فکر کنید. اطمینان داشته باشید ما ظرفیت نظامی بهتری برای حفاظت داریم. هرچه‌بیشتر این کارها انجام شود، این سطحی از بازدارندگی لازم را ایجاد می‌کند، چون بسیار بعید است شما ببینید ایران شروع به حمله مستقیم کند؛ حمله به متحدان ما در منطقه. آنها می‌دانند چنین کاری به ما دلیلی برای به‌کارگیری توان کامل‌مان …. در زمانی سریع را خواهد داد».

در پایان من به اوباما یادآوری کردم بیشتر از هر رئیس‌جمهور دیگر آمریکا، از سال ١٣۵٧ و از ابتدای جنگ سرد آمریکا با ایران، با مقامات ایرانی ارتباط و تعامل داشتید. این موضوع چه به شما آموخته است؟

آقای اوباما گفت: «من هنوز نیاموخته‌ام چگونه به مقامات ایران اعتماد کنم. اگرچه فکر می‌کنم جان کری در تعاملاتش با وزیر خارجه، ظریف که هم‌روش رئیس‌جمهوری روحانی هم هست، آموخته است که وقتی شما یک توافق را به پایان می‌رسانید آنها به خوبی آن را کامل و بی‌عیب‌و‌نقص اجرا می‌کنند. ‌شاید فکر کنند اینجا یا آنجا راه گریزی وجود داشته باشد و به همین دلیل است که شما باید این مسائل را به طور قاطع حل کنید؛ اما این تصور که آنها چیزی که روی کاغذ نوشته‌اید و قراردادی که بسته شده را نادیده می‌گیرند و تلاش می‌کنند سود خود را به جیب بزنند درست نیست، این چیزی نبود که ما در این دو سال توافق موقت شاهد آن باشیم. خویشتن‌داری وجود دارد، آنها حس می‌کنند وقتی توافقی دارند و سندی دارند آنها باید به آن متعهد مانده و از آن تبعیت کنند. من فکر می‌کنم ما این موضوع را یاد گرفتیم. ما همچنین یاد گرفتیم صداها و نظرات مختلفی در داخل ایران وجود دارد که ممکن است با ارزش‌های ما منطبق نباشند. به اصطلاح میانه‌روها در ایران، ناگهان تبدیل به کسی که ما حس کنیم نمایانگر موضوعات جهانی از قبیل حقوق بشر باشند، نمی‌شوند؛ اما رویکردهای بهتر و بدتری وجود دارند که ایران می‌تواند در قبال منافع ما و متحدان‌مان اتخاذ کند و ما باید ببینیم کجا ما می‌توانیم رویکرد بهتر را تشویق کنیم. آخرین چیزی که شاید من یاد نگرفتم، بلکه تأیید شده، این است که شما باید این ظرفیت را داشته باشید که گاهی خود را به جای دشمنان‌تان قرار دهید و اگر شما به تاریخ ایران نگاه کنید، می‌بینید که ما برخی دخالت‌ها را در سرنگونی یک رژیم منتخب در ایران {کودتا علیه مصدق} داشتیم. ما در گذشته از صدام حسین حمایت کردیم در زمانی که می‌دانستیم او از سلاح‌های شیمیایی در جنگ بین ایران و استفاده کرد و در نتیجه آنها نگرانی‌های امنیتی خاص خودشان و روایت خاص خودشان را دارند؛ روایتی که شاید ما با آن موافق نباشیم. این موضوع به‌هیچ‌وجه اقدامات بی‌ثبات‌کننده آنها را توجیه نمی‌کند؛ اما من فکر می‌کنم وقتی ما قادر به دیدن کشور و فرهنگ‌شان از نقطه نظر خاص تاریخی آنها باشیم، شما حداقل امکان حرکت به سمت جلو را خواهید داشت».

در موردی مشابه وقتی رونالد ریگان و دیگران درباره توافقات تسلیحاتی با اتحاد شوروی مذاکره کردند شما این کار را به‌رسمیت شناختید با‌وجوی‌که آن {حکومت} یک شیطان با سیستمی وحشتناک بود؛ اما در درون آن {ایران} افرادی با تاریخ خاص و ایده‌ها و خاطرات هستند و ما باید قادر به فهم آن چیزها باشیم و پتانسیل برقراری ارتباط با آن را داشته باشیم. این موضوع درباره رویکرد نیکسون و کیسینجر به چین نیز صدق می‌کند که در نهایت معلوم شد بسیار به نفع منافع استراتژیک آمریکا تمام شد.

به نقل از سایت روزنامه شرق

تاریخ انتشار در سایت سازمان سوسیالیستهای ایران در  روز سه شنبه ۶ مرداد ۱۳۹۴ – ۲۸ ژوییه ۲۰۱۵

درهمین رابطه:

 ـــ  ویژه نامه کودتای ٢٨ مرداد ١٣٣٢  ـــ  (مجموعه ای از مقالات، بیانیه ها و اعلامیه ها در باره کودتای سازمانهای جاسوسی سیا و اینتلیجنت سرویس علیه حکومت ملی و قانونی دکتر محمد در  ٢٨ مرداد ١٣٣٢)




Declassified documents describe in detail how US – with British help – engineered coup against Mohammad Mosaddeq
Mohammed Mosaddeq
Mohammed Mosaddeq is described in one US document as ‘mercurial, maddening, adroit, and provocative’. Photograph: Bettmann/Corbis

The CIA has publicly admitted for the first time that it was behind the notorious 1953 coup against Iran’s democratically elected prime minister Mohammad Mosaddeq, in documents that also show how the British government tried to block the release of information about its own involvement in his overthrow.

On the 60th anniversary of an event often invoked by Iranians as evidence of western meddling, the US national security archive at George Washington University published a series of declassified CIA documents.

“The military coup that overthrew Mosaddeq and his National Front cabinet was carried out under CIA direction as an act of US foreign policy, conceived and approved at the highest levels of government,” reads a previously excised section of an internal CIA history titled The Battle for Iran.


The documents, published on the archive’s website under freedom of information laws, describe in detail how the US – with British help – engineered the coup, codenamed TPAJAX by the CIA and Operation Boot by Britain’s MI6.

Britain, and in particular Sir Anthony Eden, the foreign secretary, regarded Mosaddeq as a serious threat to its strategic and economic interests after the Iranian leader nationalised the British Anglo-Iranian Oil Company, latterly known as BP. But the UK needed US support. The Eisenhower administration in Washington was easily persuaded.

British documents show how senior officials in the 1970s tried to stop Washington from releasing documents that would be “very embarrassing” to the UK.

Official papers in the UK remain secret, even though accounts of Britain’s role in the coup are widespread. In 2009 the former foreign secretary Jack Straw publicly referred to many British “interferences” in 20th-century Iranian affairs. On Monday the Foreign Office said it could neither confirm nor deny Britain’s involvement in the coup.

The previously classified US documents include telegrams from Kermit Roosevelt, the senior CIA officer on the ground in Iran during the coup. Others, including a draft in-house CIA history by Scott Kock titled Zendebad, Shah! (Viva, Shah!), say that according to Monty Woodhouse, MI6’s station chief in Tehran at the time, Britain needed US support for a coup. Eden agreed. “Woodhouse took his words as tantamount to permission to pursue the idea” with the US, Kock wrote.

Mosaddeq’s overthrow, still given as a reason for the Iranian mistrust of British and American politicians, consolidated the Shah’s rule for the next 26 years until the 1979 Islamic revolution. It was aimed at making sure the Iranian monarchy would safeguard the west’s oil interests in the country.

The archived CIA documents include a draft internal history of the coup titled “Campaign to install a pro-western government in Iran”, which defines the objective of the campaign as “through legal, or quasi-legal, methods to effect the fall of the Mosaddeq government; and to replace it with a pro-western government under the Shah’s leadership with Zahedi as its prime minister”.

One document describes Mosaddeq as one of the “most mercurial, maddening, adroit and provocative leaders with whom they [the US and Britain] had ever dealt”. The document says Mosaddeq “found the British evil, not incomprehensible” and “he and millions of Iranians believed that for centuries Britain had manipulated their country for British ends”. Another document refers to conducting a “war of nerves” against Mossadeq.

The Iranian-Armenian historian Ervand Abrahamian, author of The Coup: 1953, the CIA and the Roots of Modern US-Iranian Relations, said in a recent interview that the coup was designed “to get rid of a nationalist figure who insisted that oil should be nationalised”.

Unlike other nationalist leaders, including Egypt’s Gamal Abdel Nasser, Mosaddeq epitomised a unique “anti-colonial” figure who was also committed to democratic values and human rights, Abrahamian argued.

Some analysts argue that Mosaddeq failed to compromise with the west and the coup took place against the backdrop of communism fears in Iran. “My study of the documents proves to me that there was never really a fair compromise offered to Mosaddeq, what they wanted Mosaddeq to do is to give up oil nationalisation and if he’d given that of course then the national movement would have been meaningless,” he told the Iranian online publication, Tableau magazine.

“My argument is that there was never really a realistic threat of communism … discourse and the way justifying any act was to talk about communist danger, so it was something used for the public, especially the American and the British public.”

Despite the latest releases, a significant number of documents about the coup remain secret. Malcolm Byrne, deputy director of the national security archive, has called on the US intelligence authorities to release the remaining records and documents.

“There is no longer good reason to keep secrets about such a critical episode in our recent past. The basic facts are widely known to every school child in Iran,” he said. “Suppressing the details only distorts the history, and feeds into myth-making on all sides.”

In recent years Iranian politicians have sought to compare the dispute over the country’s nuclear activities to that of the oil nationalisation under Mosaddeq: supporters of the former president Mahmoud Ahmadinejad often invoke the coup.

US officials have previously expressed regret about the coup but have fallen short of issuing an official apology. The British government has never acknowledged its role.

لینک مطلب در شبکه‌بندی‌های اجتماعی، برای: عضو شدن و دنبال کردن و مشترک شدن، رای‌دادن، ابراز نظر، پسندیدن، پیاده کردن، به دوستان خود ایمیل کردن، و…، و لطفا هم‌رسانی:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.