صدارت : آیا باید به «مطالبات حداقلی» رضایت داد؟ 

۱۰ اسفند ۱۳۹۹

علی صدارت : آیا باید به «مطالبات حداقلی» رضایت داد؟

قدرت‌ها پیوسته تلاش داشته‌اند مردم را مجبور کنند که پیوسته از مطالبات خود، هم به صورت کیفی و  نیز به صورت کمی، بکاهند. حالتی فراتر از حالت جنازه در دست غسال مورد نظر قدرت‌ها است و کمال مطلوب آن‌ها، مردمی منفعل و مسخ شده و مطیع است، که خود داوطلبانه منویات قدرت‌ها را به پیش ببرند، و خود با دست خویش، قدرت‌مداران را مدتی بیشتر بر سریر قدرت نگاه دارند.

مستبد، ناچیز و در اقلیت است. حتی اگر یک نفر بر حقوق ایستادگی کند، مستبد بالاخره تسلیم خواهد شد.

بازجوها و شکنجه‌گران رژیم، با تحمیل انواع دردها و رنج‌های روحی و روانی و فیزیکی، زندانیان سیاسی را به مصداق ضرب‌المثل معروف، «به مرگ می‌گیرند که به تب راضی شوند!»

با این رویه است که با استفاده از انواع  روش‌های تحقیق شده و تعریف شده روانی، برای «شکستن» زندانی سیاسی، تلاش می‌کنند. بعضی از زندانیان سیاسی شکسته شده، مانند مومی در دست دژخیمان رژیم هستند و منفعلانه از او فرمان می‌برند، و برای انواع اعتراف‌نامه‌های نوشتاری و تصویری، داوطلب می‌شوند. شکست خوردن در در بعضی از زندانیان سیاسی شکسته شده، به جایی می‌رسد که حتی برای اندیشه و نحوه فکر کردن هم از بازجوها، اطاعت می‌کنند، گرچه اکثرا نادانسته.

از سوی دیگر، دستگاه تبلیغاتی و رسانه‌ای و امنیتی و اطلاعاتی رژیم، با تحمیل انواع دردها و رنج‌های روحی و روانی و فیزیکی، مردم را در بیرون از دیوارهای زندان، به مصداق ضرب‌المثل معروف، «به مرگ می‌گیرند که به تب راضی شوند!» 

با این رویه است که با استفاده از انواع  روش‌های تحقیق شده و تعریف شده روانی، برای «شکستن» مردم و منفعل و بی‌حرکت کردن جامعه مدنی و جامعه سیاسی، تلاش می‌کنند. بعضی از مردم، چه در جامعه سیاسی و چه در جامعه مدنی، در بیرون دیوارهای زندان‌ها، مانند بعضی از زندانیان سیاسی شکسته شده، مانند مومی در دست دژخیمان رژیم، هستند و منفعلانه از خواسته‌های رژیم فرمان می‌برند. شکست خوردن در جنگ روانی در بعضی از مردم، بخصوص بعضی از اعضای جامعه سیاسی و «آپوزیسیون»، به جایی می‌رسد که حتی پندار آن‌ها آن‌چنان تحت رژیم درآمده است که برای انواع گفتارها و کردارهای مطلوب رژیم، حتی داوطلبانه فعالیت می‌کنند، البته اکثرا نادانسته و ناخودآگاه. 

«لغو گام به گام اعدام» راه به جایی نبرد و رژیم را دریده‌تر و درنده‌تر کرد. 

وقتی در «انتخابات» ۱۳۸۸، و وقتی مردم خود را در زندان «انتخاب بین بد و بدتر» محبوس کردند، و وقتی در جنبش ۱۳۸۸ به جای شعار « من کو»، شعار «رای من کو» سر داده شد، و وقتی ولایت مطلقه فقیه پذیرفته اعلام شد و وقتی ‌ها علیه بشریت در دهه ۱۳۶۰، «دوران طلایی» پذیرفته شد، و وقتی…  گردانندگان رژیم توانستند در روانی قوای سرکوب خود را شکست دهند و آن‌ها مطمئن سازند که مردم خواهان و از این رژیم نیستند و فقط می‌خواهند مهره‌ای بر سرکار نباشد و مهره دیگری از همین رژیم «انتخاب» شود، و بدین ترتیب دژخیمان رژیم در بیرون و در درون زندان‌ها، دریده‌تر و درنده‌تر شدند.

کسانی که رژیم ولایت مطلقه را مقدس دانستند و نفی و یا حتی انتقاد از آن را حرام دانستند و با «حداقل طلبی» نادانسته و ناخواسته خود را اسباب دست رژیم کرده و برای مردم «خط قرمز» ترسیم کردند، خود و عزیزان خود در حصر شدند، و در مدت این یازده سال، بی‌شمار مردم ایران که گرچه در حصر خانگی نیستند ولی در تمام دنیا در حصر این رژیم هستند، جان خود را از دست دادند. در همینجا تجاوز به حقوق این هم‌وطنان عزیز محکوم می‌کنیم، و بدون هیچ‌گونه «حداقل طلبی» و بدون ترسیم هرگونه «خطوط قرمز» مطلوب قدرت،  آزادی بی قید و شرط آن‌ها را مطالبه می‌کنیم.

پشت سر «امام خامنه‌ای» نماز میت خواندن و مردم را به شرکت در انتخابات تشویق کردن، و حتی خود در «انتخابات» نامزد شدن، ممکن است در چشم مردم رنج‌دیده، خط بطلانی به اعتصاب غذاها بکشد و همان خاطره را تداعی کند که یک آیت‌الله، زبان از انتقاد از در قفا کشید و مطرح کردن بیش از یک «حداقل» ناچیز را به مصلحت نظام ندید. (آیا در این زمان همان انتقاد پسر به پدر، به خود همان پسر وارد نیست؟)

پرسیدنی است که «حداقل» چیست و برای تعریف آن و مقیاس آن و نوع آن و… چه کسی صلاحیت دارد؟

آیا آن «حداقل» از دیروز به امروز و از امروز به فردا قابل تغییر است؟ آیا خیلی مشکل است که این پیوسته کاسته شدن از میزان مطالبات و همیشه «حداقل»تر شدن «حداقل»ها را در دهه اخیر برشمارد و به وضوح دید؟

شایسته است که با غنا بخشیدن به وژدان علمی، اسلحه روانی قدرت‌ها علیه مردم را شناسایی کرده و با ‌زدایی با آن‌ها به مقابله پرداخت.

شایسته نیست که با شکست در روانی، وژدان تاریخی خود و دیگران را مخدوش و چرکین نماییم و سهم افراد دیگر و نیز خود را در واقعیت‌های فاجعه‌آمیز دهه‌های اخیر را، با نمره منفی در کارنامه خود ثبت نکنیم.

بایسته است که با غنا بخشیدن به -روانی، اثرات احساسی، روحی، روانی، عاطفی،… روانی قدرت‌ها علیه مردم را، در خویش و نیز در دیگران شناسایی کرده و با ‌زدایی با آن‌ها به مقابله پرداخت. اندیشیدن به این مهم، در جامعه‌ای عصبی و عصبانی، و مضطرب و افسرده، و… و در همان حال منفعل و کارپذیر، یکی از مهمترین راه حل‌ها برای نجات ملی ما از لبه پرتگاه است. بجای توهین و تحقیر و خودزنی خود و هم‌وطنان، می‌توانیم با کمک همدیگر، و با دوستی و محبت به خویش و به یک‌دیگر، ریشه‌های انفعال و سایر آسیب‌های اجتماعی را در احوالات روانی، و احساسی، و عصبی، وعاطفی، و…  خویش و سایر مردم جستجو نمود و به التیام آن‌ها پرداخت. 

علی

https://alisedarat.com/contact-us/

فرازهایی از این نوشته را به شکل صوتی، در همین‌جا بشنوید: 

لینک مطلب در شبکه‌بندی‌های اجتماعی، برای: عضو شدن و دنبال کردن و مشترک شدن، رای‌دادن، ابراز نظر، پسندیدن، پیاده کردن،و لطفا هم‌رسانی:

واتساپ:

https://chat.whatsapp.com/IT11IqMZ44v9L62gPRghhu 

  تلگرام : 

https://t.me/sedaratMD/1186

 

 اینستاگرام : 

https://www.instagram.com/p/CL0PIcLJfMx/

 

 پادکست گوگل  :

https://podcasts.google.com/feed/aHR0cDovL2ZlZWRzLmZlZWRidXJuZXIuY29tL2FsaXNlZGFyYXQ/episode/aHR0cHM6Ly9hbGlzZWRhcmF0LmNvbS8_cD03NDI5?sa=X&ved=0CAUQkfYCahcKEwjI2-6CrYvvAhUAAAAAHQAAAAAQAQ

سایت:

https://alisedarat.com/1399/12/10/7429/

برای مشترک شدن و دریافت خودکار مطالب جدید، به آدرس ذیل مراجعه و آدرس ایمیل خود را بنویسید:

https://feedburner.google.com/fb/a/mailverify?uri=alisedarat

راههای ارتباط با ما:

https://alisedarat.com/contact-us/

لینک مطلب در شبکه‌بندی‌های اجتماعی، برای: عضو شدن و دنبال کردن و مشترک شدن، رای‌دادن، ابراز نظر، پسندیدن، پیاده کردن، به دوستان خود ایمیل کردن، و…، و لطفا هم‌رسانی:

1 فکر می‌کنند “صدارت : آیا باید به «مطالبات حداقلی» رضایت داد؟ 

  1. بازتاب: صدارت- آیا باید به «مطالبات حداقلی» رضایت داد؟ – علی صدارت

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.