تحریم انتخابات

در جلسه‌ی هفته پیش، سوالی تکرار ی باز هم ارسال شده بود: «پس آخوندها کی می‌روند؟!» صرف پرسش این سوال متاسفانه حاکی از انفعال است. پرسش‌کننده منفعلانه می‌پرسد «پس آخوندها کی می‌روند؟» و بسیار منفعلانه‌تر و واقعا بسیار زشت‌تر از آن، می‌پرسد «پس آخوندها کی می‌برند؟» در حالی که برازنده انسان مسئول و وظیفه‌شناس این است که راه حل برای برون‌رفت از این وضعیت فاجعه‌آمیز را: اولا در خود ببیند، و ثانیا در زمان خود، یعنی در زمان خود ببیند. از خود بپرسد که «من به سهم خود و به نوبه‌ی خود، چه می‌توانم بکنم که: «آخوندها» بروند، و هرچه زودتر بروند، و این بردن «آخوندها» را چگونه مدیریت کنم که هرچه خشونت‌زداتر بروند، و…
این واقعیات باید هرچه زودتر، هرچه ملموس‌تر بگردد:
هر چه من بیشتر فعالیت کنم، و هرچه من حقوقی‌تر فعالیت کنم، و هر چه من بیشتر مقاومت کنم که از جنس رژیم نشوم، و هر چه من خشونت‌زداتر فعالیت کنم، ، هر چه من…، و هر چه من بیشتر پشت به قدرت و روی به ملت کنم، این «آخوندها» زودتر خواهند رفت!
هدف: استقرار، و استمرار، و پیشبرد مردمسالاری (و نه قدرتسالاری)
برای رسیدن به این هدف، روش و وسیله: به هیچ وجه نمی‌تواند با قدرت‌سالاری توام باشد!
روش و وسیله: در من، در زمان من (همین الان)
این هدف و و سیله و روش را در سه دوره باید مدیریت شود. در این دوران گذار که از حدود ۱۳۰ سال پیش شروع شده، سه دوره در پیش داریم:
۱- از همین لحظه تا زمان سقوط فیزیکی،
۲- دوران موقت برای انتقال حاکمیت به ما مردم ایران بعد از سقوط فیزیکی،
https://alisedarat.com/1398/05/26/5108/
۳- همه‌پرسی قانون اساسی و انتخابات برای تصدی مقامات شاخه‌های چهارگانه‌ی دولت (شاخه‌ی مجریه، و شاخه‌ی مقننه، و شاخه‌ی قضائیه، و شاخه‌ی رسانه‌های ملیِ همگانی به مثابه شاخه چهارم دولت)
https://alisedarat.com/1398/04/02/4991/
و نیز:
https://alisedarat.com/2021/03/21/7612/
❊
جامعه سیاسی هرچه به قدرت نزدیک‌تر شود، از مردم دورتر می‌گردد.
مردم و هسته‌های جامعه‌ی مدنی و جامعه‌ی سیاسی هر چه بیشتر بر اساس حقوق عمل کنند، روش‌ها و وسیله‌های رسیدن به هدف استقرار و استمرار و پیشبرد مردمسالاری، با هم خوانایی بیشتری می‌یابند.
برآیند تلاش‌های فوق است که تعیین کننده‌ی پاسخ‌ها به این پرسش‌ها که «به‌جای آخوندها، چی و کی می‌آید؟ و چه زمانی؟» خواهد بود.

در این زمان، شتاب‌گیرتر شدن خودبراندازی رژیم، بیش از پیش به وضوح مشهود است. این مشاهده از جمله به علت هم‌افزایی و سینرژی برخی عوامل خارجی (از جمله سقوط رژیم بشار اسد،…) و برخی عوامل داخلی (از جمله نمایان شدن علیل و ذلیل بودن رژیم برای تحمیل حجاب اجباری،…) بوده است.
مردمسالاری و حقوق‌مداری یک فرهنگ است، و نه یک کالای وارداتی که جورج بوش بتواند به افغانستان، و یا نتانیاهو و ترامپ به ایران وارد کنند! برای حقوق‌مدار شدن یک جامعه، باید از خود شروع کنم. از پندار حقوق‌مکان است که کردار و گفتار حقوق‌مدار برمی‌خیزد. در این دوران خطیر، از میان همه‌ی حقوق، می‌توان به چندی تکیه کرد. حقِ اطلاع‌یابی، حقِ اطلاع‌رسانی، حقِ اختلاف، حقِ  اشتراک، حقِ آزادی، و البته حقِ استقلال.
در این زمان اهمیت خودانگیختگی، و آگاهی به حق استقلال، و احقاق حق استقلال، بیش از پیش واضح شده است. این بستگی به خود ما دارد که چه سرنوشتی را برای خود بسازیم.

رای‌گیری‌ها را در ایران، فرانسه، بریتانیا پشت سر گذاشتیم.
در حالی‌که به رای‌گیری امریکا حدود ۱۰۰ روز باقی مانده است، جو بایدن بالاخره از نامزدی برای حزب دموکرات کناره‌گیری کرد و کامالا هریس را برای رقابت با ترامپ برای مقام ریاست جمهوری امریکا معرفی کرد.
در اسرائیل هم صحبت از انتخابات زودهنگام برای مقام نخست‌وزیری و برکناری محتمل نتانیاهو بوده است.
دیوان بین‌المللی دادگستری (عالی‌ترین مرجع قضایی سازمان ملل):
۱- اشغال اراضی فلسطینی توسط اسرائیل را «غیرقانونی» خواند (بنا به درخواست مجمع عمومی سازمان ملل که اوایل سال ۲۰۲۴ تشکیل شده بود، به این دادگاه به طور مشخص ماموریت داده شد که درباره سیاست‌ها و عملکرد اسرائیل در مورد اراضی فلسطینی و وضعیت حقوقی اشغال این زمین‌ها اعلام نظر کند) بنا بر این حکم، شهرک‌هایی که از سال ۱۹۶۷ در ساحل غربی رود اردن و بیت‌المقدس شرقی ساخته شده و حدودا شامل ۱۶۰ شهرک مسکونی برای ۷۰۰ هزار یهودی می‌شوند، غیرقانونی هستند، و اسرائیل باید تمامی اشغال‌گران خود را از این مناطق خارج کند و بابت خسارت ناشی از اشغال غیرقانونی، به فلسطینی‌ها، مالکان اصلی، غرامت بپردازد.
۲- از اسرائیل خواست اقداماتی فوری انجام دهد، ولی از صدور دستور برقراری آتش بس خودداری کرد.
❊
روی کردن به قدرت داخلی را یاز هم تجربه کردیم و همراه با تبعات فاجعه‌بار کوتاه‌مدت وپشت سر گذاشتیم:
امید بستن به اصلاح رژیم و:
ریاست جمهوری خاتمی: «تدارکاتچی»، «مردمسالاری با کدام مردم؟»
ریاست جمهوری روحانی: افزایش قیمت بنزیر را در اخبار شنید!
–
روی کردن به قدرت خارجی را یاز هم تجربه کردیم و پشت سر گذاشتیم:
ورود پهلوی و شرکا به میدان جنبش مهسا-شهریور ۱۴۰۱ و پشت کردن به ملت ایران
ورود مهتدی و شرکا به میدان جنبش مهسا-شهریور ۱۴۰۱ و پشت کردن به مردم ایران به‌خصوص هموطنان کورد

چه رای نداده باشیم، و چه رای داده باشیم،…ما همه با هم هستیم

صدارت: بیش از ۶۰٪ مردم در «انتخابات» ۸ تیر ۱۴۰۳ شرکت نکردند (به این گروه، باید تعدادی از شرکت‌کنندگان را اضافه کرد که رای باطله دادند) برای برخی از این عده، این عدم شرکت در «انتخابات» می‌تواند برای یکی یا بیشتر از دلایل ذیل را داشته باشد:
تحریم انتخابات یعنی رای «نه» در رفراندم «جمهوری اسلامی: آری؟ نه؟»
عدم توانایی همه نامزدها برای انجام کارهای مثبت برای ایران و ایرانیان (حتی اگر در وعدههای مبارزات انتخاباتی خود، کاملا صادق بوده باشتد) در این رژیم
عدم پذیرش و ناباوری به تعهدات و قول‌های داده شده توسط نامزدها
–
مقامات بالای این رژیم مکررا اعتراف و با صدای بلند و در علن اعلام کرده‌اند که: شرکت در «انتخابات» و انداختن هر رای به صندوق‌های رای‌گیری (چه رای سفید، و چه نوشتن نام هر یک از نامزدها، و چه نوشتن فحش و ناسزا) به معنی تایید رژیم است، و به معنی مشروعیت دادن به این رژیم است، و به معنی پذیرش تمام بی‌کفایتی‌ها و بی‌لیاقتی‌ها، و به معنی چشم پوشیدن و بلکه تایید تجاوزات رژیم به حقوق، و به معنی… است!