نوشتارها

«موازنه منفی» دکتر مصدق ؛ «موازنه مثبت» حزب توده      اساس کار حزب توده، به عکس دکتر مصدّق که بر «موازنه منفی» تاٌکید داشت، «موازنه مثبت» بود، بدین معنی که ایران به ازای هر امتیازی که به دولتهای غربی میدهد باید امتیازی هم به شوروی بدهد. احسان طبری در این باره نوشت: «عقیده دسته ای که

قابل توجه دوستانی که با پال تاک اصلا آشنائی ندارند. برای استفاده از امکانات مجانی پال تاک با طی مراحل سادۀ ذیل، به سادگی و ظرف فقط چند دقیقه، می‌توانید از این فضای مجازی برای شنیدن و تبادل نظر با دیگران به راحتی استفاده نمائید. ابتدا به این سایت رجوع کنید  (  http://www.paltalk.com/  ) و به این

[youtube_sc url=http://www.youtube.com/watch?v=-vL6NQLwoT0 rel=0 width=600 height=338 showinfo=0 autoplay=0 ]

علی صدارت: این نوشته را صرفا بر علیه دولت اسرائیل نمی‌نویسم! در این نوشتار کوتاه، روی سخنم با هموطنانم است. هموطنان مسلمان، هموطنان کلیمی، و هموطنانی که به دینهای دیگر باورمند هستند و نیز به همۀ آنها که به هیچ دینی باور ندارند. روی سخنم با آقایان اوباما و یا نتانیاهو و امثالهم نیست. روی

بررای پیشگیری از جنگ و خشونت، که ساده‌ترین بهانه است در دست رژیم ولایت فقیه برای سرکوب و ادامۀ بقای خویش، هر شخصی، چه شخصیتهای سیاسی و چه همۀ افراد “غیر فعال سیاسی” می‌توانند نقش داشته باشند. باید از کارهائی که بسیار عملی و براحتی قابل اجرا  هستند سخن به میان آورد که همه کسانی که مخالف جنگ

با بالا گرفتن بحران و خشونت در دنیا و بخصوص در خاور میانه، بازار کمک گرفتن از قدرتهای خارجی برای گذار از رژیم ولایت مطلقه، از جانب بعضی چهره‌های شناخته شده داغ شده است. اکثر این افراد در نهان و یا حتی در علن، امیدوارند که قدرت خارجی در جهت “حفظ منافع خود در منطقه”

علی صدارت:  برخی خاصه‌ها و عوامل پیروزی هسته‌های مردمسالارِ تشکیل دهندۀ جبهۀ حقوقمدار- بخش سوم 1-شفاف بودن هدف:   حاکمیت، متعلق به جمهور مردم، و ولایت از آن جمیع مردم است. ولی باید پیوسته بخود یادآوری کرد که ولایت و حاکمیت مردم، یک برکۀ ایستا نیست، بلکه یک رودخانۀ  پرخروش است.  یک صفت نیست، بلکه  یک فعل

  علی صدارت: بعضی خاصه‌ها و دلایل بی‌ثمر ماندن تلاشهای افراد و تشکیلات سیاسی و بوجود نیآمدن یک جبهۀ مردمسالار و حقوقمدار- بخش دوم   در عرض چند دهۀ گذشته، تشکیلات سیاسی متفاوتی از پی هم آمده و در پی نااقبالی از مردم، رفته‌اند.  آیا فعالین سیاسی به اندازۀ کافی از این تجربه‌های ناموفق، درس