اعتماد به نفس

…این بیداری عمومی و عاملیت مردم و بی‌اثرتر شدن ابزارهای مالی و تبلیغاتی نخبگان، بسترساز بازتعریف مفهوم «صدور انقلاب» از بی‌ثباتی‌سازی‌های قدرت‌ها به حرکت‌های فراملی حقوق‌محور شده است. از منظر آکادمیک، تمایز مفهوم «انقلاب» به معنای واقعی کلمه با تحریف‌های قدرت‌ها از آن در تاریخ معاصر، یک ضرورت تحلیلی است. انقلاب در ذات خود به معنای «منقلب شدن» و عصیان و اعتراضات خودجوش مردم علیه تجاوز به حقوق است. مدل سنتی ارائه شده توسط روح‌الله خمینی و شرکا که بر پایه اقدامات دولت‌محور، صدور تروریسم و خشونت بود، خود بزرگ‌ترین مانع در مسیر صدور طبیعی انقلاب واقعی به شمار می‌رفت و در رأس رفتارهای ضد انقلابی قرار داشت.
صدور انقلاب، نه صدور ابزارهای سرکوب و مداخله‌گری دولتی، بلکه تکثیر خودبه‌خودی الگوی «عصیان علیه تجاوز به حقوق» است. این مفهوم بر اصل بنیادین «همه‌مکانی، و همه‌زمانی، و همه‌‌کسانی» بودن حقوق استوار است. بدین ترتیب، هرگاه در نقطه‌ای از جهان به حقوق تجاوز شود، منقلب شدن آحاد جامعه انسانی در جغرافیای دیگر، تجلی عینی صدور انقلاب است.
تظاهرات دانش‌آموزی پاریس (۲۶ و ۲۷ شهریور ۱۴۰۵ / سپتامبر ۲۰۲۶): اعتراض اولیه دانش‌آموزان در ۲۶ و ۲۷ شهریور ۱۴۰۵ در یک دبیرستان در حومه پاریس نسبت به کمبود معلم و لغو کلاس‌ها، ظرف چند روز به ۳۲۰ هزار نفر رسید و به سایر اصناف فرانسه سرایت کرد. به دنبال این «صدور انقلاب» در داخل فرانسه، «صدور انقلاب» در تعدا دیگری از کشورها را شاهد شدیم:
اعتراضات مردمی در آلمان: تظاهرات گسترده حدود ۲۰۰ هزار نفر در بیش از ۳۰ شهر آلمان علیه خدمت اجباری نظام وظیفه، کمک‌های تسلیحاتی رژیم حاکم به اسرائیل، علیرغم وجود قوانین بسیار سخت‌گیرانه و جرم‌انگاری هرگونه انتقاد، به همراه حرکت‌های مشابه در سوئیس، ایتالیا، اسپانیا و پرتغال.
بهار عرب (۲۶ آذر ۱۳۸۹ / دسامبر ۲۰۱۰): خودسوزی محمد البوعزیزی (دست‌فروش ۲۶ ساله تونس) در ۲۶ آذر ۱۳۸۹ در اعتراض به سیلی مامور شهرداری و سلب حق کرامت، که به انبار باروت کشورهای عربی شراره زد، و شاهد «صدور انقلاب» در چندین کشور بودیم. محمد بن زاید هنوز هم از «بهار عرب» در دلهره و نگرانی است، و به همراه محمد بن سلمان، و با کمک جرد کوشنر، برای «تغییر جغرافیای «خاور میانه» در تلاش هستند!
جنبش خودجوش در آمریکا (۵ خرداد ۱۳۹۹ / می ۲۰۲۰) و «صدور انقلاب»: قتل جورج فلوید توسط پلیس آمریکا در ۵ خرداد ۱۳۹۹ که دامنه انقلاب از شهر مینیاپولیس در ایالت مینه‌سوتا، به سایر ایالت‌های امریکا سرایت کرد. این صدورِ خودجوشِ انقلاب از ایالات آمریکا فراتر رفته و به اروپا و سایر نقاط صادر شد (حقوق همه‌مکانی هستند!). و باعث پایین کشیده شدن مجسمه‌های لئوپولد دوم در بلژیک، و ادوارد کالستون در بریتانیا بعد از چهار قرن (حقوق همه‌زمانی هستند!) شد!
…راهبرد «پشت به قدرت، روی به ملت» بر پایه بی‌اثر کردن اسلحه متجاوز از طریق رسانه‌ای کردن تجاوزهای آن‌ها، در واقع بر احقاقِ حقِ اطلاع‌یابی و احقاقِ حقِ اطلاع‌رسانی استوار است. افشاگری آحاد مردم و رسانه‌های مستقل شخصی درباره جنایات، جنگ روانی دشمن را خنثی کرده و همبستگی جهانی خلق می‌کند…
…با این حال، تکرار خطاهای گذشته، به خصوص تجاوز به حقِ استقلال و حرکت به سمت قدرت‌های سلطه‌گر و تمایل به وابسته‌گان به آن‌ها، می‌تواند هزینه‌های سنگین زیر را تحمیل کند:

تشدید تروریسم اقتصادی: جهش شدید تورمی و جهش نرخ ارز از ۲۰۰-۳۳۰هزار تومان، مثلا به یک میلیون و ۲۰۰-۳۰۰هزار تومان در صورت تداوم تروریسم اقتصادی و وابستگی به قدرت‌ها.

خطر تجزیه وطن: احتمال موفقیت دشمنان در تکه‌پاره کردن جغرافیای ایران در صورت حملات بعدی، در صورت عدم ایستادگی بر اصل استقلال.
تحلیل مسیر آینده نشان می‌دهد که خطای وابستگی به قدرت‌های خارجی مستقیماً به تشدید تروریسم اقتصادی، حملات نظامی و خطر تجزیه کشور می‌انجامد! در حالی که احقاقِ حقِ استقلال، با پشت به قدرت و روی به ملت کردن، منجر به انسجام ملی، بازدارندگی فراملی و حفظ تمامیت ارضی خواهد شد…

…این بیداری عمومی و عاملیت مردم و بی‌اثرتر شدن ابزارهای مالی و تبلیغاتی نخبگان، بسترساز بازتعریف مفهوم «صدور انقلاب» از بی‌ثباتی‌سازی‌های قدرت‌ها به حرکت‌های فراملی حقوق‌محور شده است. از منظر آکادمیک، تمایز مفهوم «انقلاب» به معنای واقعی کلمه با تحریف‌های قدرت‌ها از آن در تاریخ معاصر، یک ضرورت تحلیلی است. انقلاب در ذات خود به معنای «منقلب شدن» و عصیان و اعتراضات خودجوش مردم علیه تجاوز به حقوق است. مدل سنتی ارائه شده توسط روح‌الله خمینی و شرکا که بر پایه اقدامات دولت‌محور، صدور تروریسم و خشونت بود، خود بزرگ‌ترین مانع در مسیر صدور طبیعی انقلاب واقعی به شمار می‌رفت و در رأس رفتارهای ضد انقلابی قرار داشت.
صدور انقلاب، نه صدور ابزارهای سرکوب و مداخله‌گری دولتی، بلکه تکثیر خودبه‌خودی الگوی «عصیان علیه تجاوز به حقوق» است. این مفهوم بر اصل بنیادین «همه‌مکانی، و همه‌زمانی، و همه‌‌کسانی» بودن حقوق استوار است. بدین ترتیب، هرگاه در نقطه‌ای از جهان به حقوق تجاوز شود، منقلب شدن آحاد جامعه انسانی در جغرافیای دیگر، تجلی عینی صدور انقلاب است.
تظاهرات دانش‌آموزی پاریس (۲۶ و ۲۷ شهریور ۱۴۰۵ / سپتامبر ۲۰۲۶): اعتراض اولیه دانش‌آموزان در ۲۶ و ۲۷ شهریور ۱۴۰۵ در یک دبیرستان در حومه پاریس نسبت به کمبود معلم و لغو کلاس‌ها، ظرف چند روز به ۳۲۰ هزار نفر رسید و به سایر اصناف فرانسه سرایت کرد. به دنبال این «صدور انقلاب» در داخل فرانسه، «صدور انقلاب» در تعدا دیگری از کشورها را شاهد شدیم:
اعتراضات مردمی در آلمان: تظاهرات گسترده حدود ۲۰۰ هزار نفر در بیش از ۳۰ شهر آلمان علیه خدمت اجباری نظام وظیفه، کمک‌های تسلیحاتی رژیم حاکم به اسرائیل، علیرغم وجود قوانین بسیار سخت‌گیرانه و جرم‌انگاری هرگونه انتقاد، به همراه حرکت‌های مشابه در سوئیس، ایتالیا، اسپانیا و پرتغال.
بهار عرب (۲۶ آذر ۱۳۸۹ / دسامبر ۲۰۱۰): خودسوزی محمد البوعزیزی (دست‌فروش ۲۶ ساله تونس) در ۲۶ آذر ۱۳۸۹ در اعتراض به سیلی مامور شهرداری و سلب حق کرامت، که به انبار باروت کشورهای عربی شراره زد، و شاهد «صدور انقلاب» در چندین کشور بودیم. محمد بن زاید هنوز هم از «بهار عرب» در دلهره و نگرانی است، و به همراه محمد بن سلمان، و با کمک جرد کوشنر، برای «تغییر جغرافیای «خاور میانه» در تلاش هستند!
جنبش خودجوش در آمریکا (۵ خرداد ۱۳۹۹ / می ۲۰۲۰) و «صدور انقلاب»: قتل جورج فلوید توسط پلیس آمریکا در ۵ خرداد ۱۳۹۹ که دامنه انقلاب از شهر مینیاپولیس در ایالت مینه‌سوتا، به سایر ایالت‌های امریکا سرایت کرد. این صدورِ خودجوشِ انقلاب از ایالات آمریکا فراتر رفته و به اروپا و سایر نقاط صادر شد (حقوق همه‌مکانی هستند!). و باعث پایین کشیده شدن مجسمه‌های لئوپولد دوم در بلژیک، و ادوارد کالستون در بریتانیا بعد از چهار قرن (حقوق همه‌زمانی هستند!) شد!
…راهبرد «پشت به قدرت، روی به ملت» بر پایه بی‌اثر کردن اسلحه متجاوز از طریق رسانه‌ای کردن تجاوزهای آن‌ها، در واقع بر احقاقِ حقِ اطلاع‌یابی و احقاقِ حقِ اطلاع‌رسانی استوار است. افشاگری آحاد مردم و رسانه‌های مستقل شخصی درباره جنایات، جنگ روانی دشمن را خنثی کرده و همبستگی جهانی خلق می‌کند…
…با این حال، تکرار خطاهای گذشته، به خصوص تجاوز به حقِ استقلال و حرکت به سمت قدرت‌های سلطه‌گر و تمایل به وابسته‌گان به آن‌ها، می‌تواند هزینه‌های سنگین زیر را تحمیل کند:

تشدید تروریسم اقتصادی: جهش شدید تورمی و جهش نرخ ارز از ۲۰۰-۳۳۰هزار تومان، مثلا به یک میلیون و ۲۰۰-۳۰۰هزار تومان در صورت تداوم تروریسم اقتصادی و وابستگی به قدرت‌ها.

خطر تجزیه وطن: احتمال موفقیت دشمنان در تکه‌پاره کردن جغرافیای ایران در صورت حملات بعدی، در صورت عدم ایستادگی بر اصل استقلال.
تحلیل مسیر آینده نشان می‌دهد که خطای وابستگی به قدرت‌های خارجی مستقیماً به تشدید تروریسم اقتصادی، حملات نظامی و خطر تجزیه کشور می‌انجامد! در حالی که احقاقِ حقِ استقلال، با پشت به قدرت و روی به ملت کردن، منجر به انسجام ملی، بازدارندگی فراملی و حفظ تمامیت ارضی خواهد شد…

برای استقرار و استمرار و پیشبرد مردمسالاری، حقوق‌مداری و خدمت به ایران و ایرانیان ضروری است. و نیز ضروری است که خادمان به وطن و هموطنان، شناسایی شوند، تا به عنوان سرمشق، در پندار ایرانیان قرار بگیرند.
مردمسالاری و حقوق‌مداری، چپاول منابع ایران را توسط قدرت‌ها، غیرِممکن می‌کند! به همین دلیل برای قدرت‌ها واجب است که خادمان به ایران و ایرانیان را خائن، و خائنان را خادم نشان دهند! این جابجایی، فقط با جنگ روانی ممکن است!…
…قدرت‌ها برای اینکه خائنان را به عنوان خادم جا بزنند، خود را ناچار می‌بینند که با ترور شخصیت و جنگ روانی، خادمان را خائن نمایش دهند! چرا که برای تجاوزهای موفق به میهن ما و برای منصوب کردن گماشتگان خود، و برای چپاول منابع ایران، بسیار «خطرناک» است که ایرانیان با اعتماد به نفس فردی، و با اعتماد به نفس ملی، برای احقاقِ حقوق خود، از جمله احقاقِ حقِ استقلال، تلاش و ایستادگی کنند!
همان موازنه منفی که دکتر مصدق را در مقاومت در مقابل قدرت‌ها و در دفاع از حقوق ایرانیان و در کارزار ملی کردن صنعت نفت پیروز نمود، همان روشی است که امروز می‌تواند، هم در مذاکرات، و هم در عملیات نظامی برای دفاع از وطن، زمینه را برای پیروزی‌های بیشتر فراهم آورد. همان افکاری که برای قدرت‌ها «افکار خطرناک» محسوب می‌شوند!
امروز همان «افکار خطرناک» بوده که باعث شده «ابرقدرت»های متجاوز به وطن ما در باتلاقی اسیر گردند!
امروز همان «افکار خطرناک» بوده که اجازه نداده ایران تکه‌پاره و به چندین جمهوری فدرال تجزیه شود، که بعد هم قدرت‌ها بتوانند جنگ‌های بی‌پایان داخلی را به ایرانیان تحمیل کنند و سرنوشتی مانند سومالی و سودان و و غزه و لبنان و سوریه ووو… را به ما تحمیل کنند!

…باید حقایق را آن‌گونه که هست ببینیم، چراکه اگر این انفعال و بی‌توجهی ادامه یابد، روزی خواهد رسید که حسرت همین شرایط امروز را خواهیم خورد، و وقتی دلار به ۴۰۰هزار و ۵۰۰هزار تومان رسید، آرزوی دلار ۲۰۰هزار تومانی امروز را خواهیم داشت! ما امروز در میان یک وضعیت «نه جنگ و نه صلح» و پیامدهای ویرانگر آن زندگی می‌کنیم که ریشه اصلی آن را باید در انفعال خودمان به عنوان یک فرد، و به عنوان یک ملت جستجو کنیم.
ایران در مقایسه با سایر کشورها در نوک پیکان حملات و فشارهای همه‌جانبه قرار دارد. امروز در رژیم اسرائیل، کاندیداهای انتخابات مجلس مقننه مسابقه گذاشته‌اند که چه کسی بیشتر به ایران ضربه بزند و شعار «زدن سر مار در ایران» را سر می‌دهند تا رژیم را آن‌گونه که خود می‌خواهند تغییر داده و دست‌نشاندگان خویش را بر امور مسلط کنند.  ریشه‌یابی بحران، یک هدف کلی در صهیونیسفر است که سودای «اسرائیل بزرگ» را به عنوان «سرزمین موعود» برای «قوم برگزیده» در سر می‌پرورانند! آن‌ها معتقدند که قوانین بین‌المللی در مورد «قوم برگزیده» صدق نمی‌کند! و برای سایرین است! و این سایر ملت‌ها، هر چه بیشتر تلفات بدهند، بهتر! در میان ملت‌ها و کشورهای منطقه، ایران و ایرانیان، مهمترین مزاحم‌ها هستند. کشور ایران باید تکه‌پاره و به «فدرال» تجزیه شود، و بین «اتنیک‌ها» و «قوم‌ها» و «دین‌ها» و مذهب‌ها» و… جنگ و دعواهای بی‌پایان انداخته شود!
در عرصه تبلیغاتی و منطقه‌ای نیز شاهدیم که تمام جنگ‌ها و خشونت‌ها را به دروغ به پای ایران می‌نویسند و واکنش‌ها به متجاوزان را علت اصلی بحران جا می‌زنند. حدود نیم قرن است که هدف نهایی صهیونیسفر، تکه‌پاره کردن (بالکانیزه‌کردن) و تجزیه ایران به چند بخش فدرال و کشاندن خشونت‌ها به داخل مرزها از طریق جنگ‌های داخلی بر سر مسائل قومی، استانی و مذهبی است، که بعد خود به نظاره بنشینند و بر رنج‌های بیشتر برای ما بخندند! ریشه تمام این فجایع را باید در انفعال ما مردم دانست! باید با خود روراست باشیم و به نقش خود در وضعیت موجود بیندیشیم. اگر فعالیت‌هایمان خشونت‌زدا و حقوقی بوده، بر آن‌ها بیافزاییم. ولی اگر کارهای ما، به تجاوز به حقوق تمایل داشته، از آن‌ها درس بگیریم و برای جبران مافات، تلاش کنیم!
امروزه انحصار (مونوپولی) قدرتمندان بر انواع سلاح‌ها شکسته شده است. این خروج از انحصار شامل سلاح‌های نظامی مرگ‌آور، سلاح‌های سایبری، و همچنین سلاح‌های حقوقی و رسانه‌ای می‌شود. ابزارهایی که امروزه برای آگاهی از حقوق و احقاقِ حقوق در دست افراد عادی قرار دارد، امکاناتی بسیار توانا و بی‌سابقه‌ای را در اختیار ما مردم گذاشته است، که قبلا در دسترس ما نبوده است…
…در عرصهٌ نظامی هم دنیا شاهد این خروج از انحصار تسلیحاتی، غافلگیری و تعجب عظیم رژیم اسرائیل و آمریکا در جنگ‌های خرداد ۱۴۰۴ و اسفند ۱۴۰۴ بود. جایی که دستگاه‌های عریض و طویل اطلاعاتی-امنیتی نظیر «پنج چشم» (آمریکا، انگلیس، استرالیا، نیوزیلند و کانادا) و اروپا نتوانسته بودند توانمندی موشکی و پهپادی و شهپادی ایران را پیش‌بینی کنند…
…سرنوشت تنگه‌های هرمز و باب‌المندب سرنوشت دنیا را رقم خواهد زد. اما سرنوشت این تنگه‌ها فقط در دست فرماندهان نظامی، پرتاب‌کنندگان موشک و پهپاد یا مذاکره‌کنندگان نیست. بلکه بیش از همه، در دست ما مردم است. این ما مردم هستیم که با ابزارهای حقوقی و خشونت‌زدایی که در اختیار داریم، می‌توانیم سمت‌وسو و سیر مذاکرات و دفاع از خود را تعیین کنیم…
…در قرنی که گذشت، حتی در جنگ جهانی، ۹۰٪ کشته‌شدگان را نظامیان تشکیل می‌داند، ولی در این قرن ۹۰٪ کشته‌ها از غیرِنظامیان هستند. کشته شدن کودکان و زنان و غیرنظامیان در میناب، لامرد و غزه و… شهادتی است بر این آمار. تسلیم شدن در برابر این واقعیت، و در صورت انفعال ما، آمار کشته‌شدگان غیرنظامی ممکن است از این هم بیشتر شود و به ۹۵ یا ۹۹ درصد خواهد رساند، چرا که اخیرا فرقه ولایت پهلوی و شرکا، مشغول آماده کردن زمینه ذهنی حمله اتمی به ایران هستند……..

… قدرت‌ها برای کنترل توده‌ها، به‌خصوص در جوامع «دموکراتیک»، نیازی به زور نظامی یا سرکوب مستقیم ندارند. بلکه از طریق کنترل رسانه‌های جریان اصلی و وابسته به قدرت، در مردم «رضایت» لازم را برای اِعمال سیاست‌های باب میل قدرت، خلق می‌کنند!
این تولید رضایت در مردم توسط قدرت‌ها، مرز کشورهای »دموکراتیک» را در‌می‌نوردد و در هر جامعه‌ای کاربرد پیدا می‌کند. دیگر اینکه قدرت‌های خارجی، با دست یافتن به افکار عمومی در یک کشور دیگر، می‌توانند مغزشویی و جنگ روانی را علیه مردم کشور خود، و یا مردم کشورهای دیگر اعمال کنند و در آن‌ها باعث «تولید رضایت» بشوند. یک مثال مناسب در این رابطه، دستگاه جنگ روانی رژیم اسرائیل است. این رژیم مردم خود را به گروهی جنگ‌طلب و خشونت‌گستر مبدل کرده است و در آن‌ها، برای نسل‌کشی و جنایت‌های جنگی، و جنایت علیه بشریت، و انواع تجاوزها به حقوق، «تولید رضایت» کرده است، تا جایی‌که اکثر آنها، این همه تجاوزها به حقوق را، امری لازم، و بلکه مقدس، برای رسیدن به هدف آخرالزمانیِ «اسرائیل بزرگ» به عنوان »سرزمین موعود» برای «قوم برگزیده» می‌دانند! رژیم اسرائیل در عین حال، مغزشویی و جنگ روانی علیه مردم ایران را طوری مدیریت کرد، که برخی خواهان جنگ علیه وطن خود شدند و از اجنبیان برای تجاوز به مام وطن دعوت به‌عمل آوردند.
در این جنگ روانی برای تولید رضایت، رسانه‌ها به عنوان فیلتری عمل می‌کنند که در آن‌ها تنها، روایت‌های مورد تأیید قدرت منتشر می‌گردند تا جنگ‌ها را «ضروری»، «اخلاقی»، «ناگزیر»، و یا «مداخله‌ی بشردوستانه» یا «جراحیِ بدون خونریزی» جلوه دهند. در واقع، مردم در نهاد خود، خواهان جنگ نیستند. اما رسانه‌ها، انسان‌ها را به گونه‌ای متقاعد می‌کنند که گویی این تنها راه نجات است.
تا قبل از انقلاب الکترونیک و در دسترس واقع شدن فضای مجازی، مونوپلی (انحصار) روایت در دست چند سازمان خبری بزرگ و دولت‌ها بود. «حقیقت»، محصولی بود که در اتاق‌های بسته تولید و سپس برای مصرف توده‌ها ارسال و منتشر می‌شد.
اما امروز، با ظهور رسانه‌های شخصی و شبکه‌بندی‌های اجتماعی، این انحصار شکسته شده است. تولید محتوا از حالت انحصاری و متمرکز خارج شده و به دست تک‌تک افرادی که یک تلفن همراه و گوشی هوشمند دارند، افتاده است! اکنون دیگر لزوماً نیازی نیست منتظر بمانیم تا یک شبکه خبری رسمی تصویری از میدان جنگ را به ما نشان دهد، آن‌هم منحصرا فقط همان‌طوری که در جهت تامین منافع قدرت باشد! در این دوران، سربازان، خبرنگاران مستقل و حتی غیرنظامیان در قلب درگیری‌ها، روایت‌های خود را به صورت زنده و بدون واسطه منتشر می‌کنند. اکنون امکان آکاهی از واقعیت، به صورت افقی و مردمی و مردمسالارانه، فراهم شده است.
این خروج از مونوپلی، «خلق رضایت» را برای قدرت‌ها دشوارتر از همیشه کرده است. وقتی روایت‌های متضاد و تصاویر واقعی از ویرانی‌ها در لحظه منتشر می‌شود، دیگر نمی‌توان به راحتی با یک بیانیه رسمی، وجهه‌ی یک جنگ را تغییر داد یا جنایات را را پشت پرده‌های دیپلماتیک پنهان کرد. دسترسی مستقیم مردم به منابع مختلف، حصارهای اطلاعاتی را فرو ریخته و قدرت‌ها را مجبور کرده است که با حقیقتی بی‌سابقه و غیرقابل کنترل دست و پنجه نرم کند…
… احقاقِ حقِ آگاهی‌رسانی به این معناست که ما با استفاده از ابزارهای رسانه‌های شخصی، به جای تغذیه از نفرت آمار ۱۰ و۲۰ و ۳۰ برابر شدهٌ کشته‌ها و بازنشر آن اغراق‌ها و گزاف‌گویی‌ها، و یا با بازنشر تبلیغ دروغِ شکوهِ کاذبِ «دوران زرینپهلوی»، و نبرد «داوود و جالوت»، و ضرورت «تلفات جانبی جنگ»، و فرا رسیدن ادای دِین «سربازان حضرت موسی» برایحمایت «کوروش کبیر از یهودیان» در فتح بابل، و… تلاش کنیم واقعیت‌ها را آن‌طور که هستند، در اختیار افکار عمومی قراردهیم. اگر بتوانیم روایت‌های «انسان بودن» را بر روایت‌های دروغینِ «قدرت داشتن» مقدم کنیم، رسانه‌های اجتماعی را ازابزاری برای ترویج خشونت به ابزاری برای صلح تبدیل خواهیم کرد.
مقدمه شروع تجاوزهای بی‌سابقهُ رژیم اسرائیل و امریکا در سال ۱۴۰۴ به میهن ما، با بازنشر کردن، لایک زدن، کامنت و نظرگذاشتن، و… در مطالبی بود که توسط رسانه‌های وابسته به قدرت‌های متجاوز، در فضای مجازی منتشر می‌شدند. زمینهُذهنی این همکاری‌ها توسط برجی از مردم، در تماشا کردن برنامه‌های تلوزیون اسرائیل-اینترنشنال و من‌وتو و… بوده است. با تحریم این رسانه‌های خائن به ایران و ایرانیان، هرکدام از ما مردم، در مقابل «تولید رضایت» در ما برای مبدل شدن به یک سرباز ارتش رژیم اسرائیل، مقاومت کرده‌ایم! مقدمه شروع تجاوزهای اتمی به میهن ما، با دستِ‌کم گرفتن پیام‌های پهلوی‌ها و طرفداران فرقهٌ ولایت پهلوی، در فضای مجازی، در رابطه با حمله اتمی رژیم اسرائیل و امریکا به وطن ما، چیده می‌شود. خیانتِ آشکار دیگری که به‌تازگی، باز از این ایلِ ایران‌ستیز می‌بینیم! با دنبال کردن، و لایک زدن، و…، و بازنشر کردن مطالبِ فضای مجازی در حمایت از پهلوی و شرکا، در سال‌های اخیر و به‌خصوص از سال ۱۴۰۱ بود که زمینهٌ تجاوزهای نظامی سال ۱۴۰۴ به میهن ما چیده شد. از این فاجعه، درس بکیریم و از تجاوز رژیم اسرائیل و امریکا با اسلحهُ اتمی، پیش‌گیری کنیم! سلاح متجاوزان را در دست آن‌ها بی‌اثرتر کنیم!…