امریکا

هر گونه تجاوز هر اجنبی، به هر دلیلی، به هر صورتی، به هر نقطه خاک وطن را، به طور واضح و مشخص و شفاف، شدیدا محکوم می‌کنیم!

هر گونه مراجعه «ایرانیان» به قدرت‌ها به هر دلیلی، و به هر صورتی را، به طور واضح و مشخص و شفاف، شدیدا محکوم می‌کنیم! 

همگیِ مردمِ دوستار ایران و ایرانیان و بشریت، در کنار هم ایستاده و از ایرانِ عزیزمان، دفاع می‌کنیم!

وقایع اخیر، محکی شده برای بهتر شناختن «ایرانیانی» که در حقوق‌مداری‌های فوق، همراه مردم نبوده، و بلکه در مقابل بوده‌اند.

هیچ‌یک از قدرت‌ها، پشتیبان و همراه مردم نیستند! مردم ایران، با تلاش‌های گسترده برای خشونت‌زدایی، از جمله با درآمیختن با افکار عمومی دنیا، به سلطه‌سالاران و قدرت‌ها فشار می‌آوریم و دامنهُ فعالیت‌های آن‌ها را برای سلطه‌گری و خشونت‌گستری، محدود می‌کنیم.

هیچ‌یک از قدرت‌ها، پشتیبان و همراه مردم نیستند!

ترامپ اولین رئیس جمهوری است که نه تنها به اسرائیل اجازهُ تجاوزی با این ابعاد به ایران را داد، بلکه خود هم در این حملهُ تروریستی به وطن ما شرکت کرد.

فردا نشست ناتو است، و ترامپ در آن شرکت خواهد کرد.

رئیس ناتو مارک روته (Mark Rutte) در کنفرانس خبری امروز، صریحا و با بی‌آزرمی گفت که تجاوزها به وطن ما، نقض قوانین بین‌المللی نبوده است. تهدید ایران توسط ناتو، از جمله بر اساس اصل پنجم این مقاوله است که یکی برای همه، همه برای یکی! یعنی اگر به امریکا حمله شود، به معنی حمله به تمام اعضای ناتو است!

حدود ساعت ۸ شب، موشک‌هایی به پایگاههای امریکایی‌ها در قطر (پایگاه هوایی العُدِیْد، بزرگترین پایگاه امریکا در منطقه، با چندین هواپیما و حدود ۱۰،۰۰۰ پرسنل امریکایی)، و بعضی نقاط دیگر در منطقه، پرتاب شدند.

امروز نشست فوری آژانس بین‌المللی انرژی اتمی بود. رئیس این آژانس رافائل گروسی، صریحا اعلام کرد که حمله به سایت‌های اتمی، خلاف قوانین بین‌المللی آژانس است. ولی اکثریت اعضای شورای حکام آژانس، از امریکا و غرب جانب‌داری می‌کنند. در این شورا چین و روسیه هم هستند که همیشه از ایران پشتیبانی نکرده‌اند.
❊

سفر اخیر ترامپ، مرد هزارچهره، به کشورهای منطقهُ ما، برجسته بودن پرهیز وی از سفر به اسرائیل، طرد نتانیاهو و متزلزل شدن قدرت وی در اسرائیل و در منطقه و در دنیا، همراه با افزایش خشونت‌های اسرائیل در منطقه و جریحه‌دارتر شدن قلب مردم دنیا و افزایش انزجار افکار عمومی، بزرگترین قرارداد نظامی به ارزش بیش از ۱۴۰ میلیارد دلار،… از جمله خبرهای مهم امروز و روزهای اخیر هستند.
رژیم آپارتاید اسرائیل، آخرین نمونهُ استعمار از طریق اشغال‌گری و نسل‌کشی و سایر جنایت‌ها و تجاوزها به حقوق است. این رژیم، پای خود را جای پای رژیم آپارتاید افریقای جنوبی گذاشته و می‌گذارد، و همان راه را به سوی افول و سقوط می‌پیماید.
در دوران پسااستعماری، بسیاری از کشورهای جهان به استقلال دست یافتند، اما هنوز پدیده‌هایی چون استعمار نو و اشغال‌گری نظام‌مند در برخی مناطق ادامه دارد. رژیم استعمارگر و اشغال‌گرِ اسرائیل یکی از آشکارترین نمونه‌های این روند است. این رژیم ساختاری تئولژیک-سیاسی-نظامی که بر پایه اشغال سرزمین‌های مستعمره، تبعیض نژادی و دینی، آپارتاید، و سرکوب هر آن‌که کلیمی نیست، شکل گرفته و تداوم یافته است. این رژیم با بهره‌گیری از حمایت صهیونیسم جهانی، قدرت‌های بزرگ جهانی، به‌ویژه امریکا، اعتراضات و انتقادات بین‌المللی را نادیده گرفته و هر کسی که جرات کند از رژیم اسرائیل انتفاد کند را، به برچسب یهودستیزی، مورد خشن‌ترین حمله‌ها قرار می‌گیرد. رژیم صهیونیستی، با زیربناهای اجتماعی و ساختاری بر پایه اشغال و تبعیض، از سال ۱۹۴۸ تا امروز دوام آورده است؛ اما نشانه‌های افول و بلکه فروپاشی تدریجی آن، اکنون بیش از هر زمان دیگری مشهود است.

رسمیت یافتن مقام ریاست جمهوری امریکا در ۲۰ژانویه۲۰۲۵، با مراسم سوگندخوردن، یعنی کمتر از دو ماه، آغاز خواهد شد. پرسش‌های فراوانی در مورد حکمرانی ترامپ در دور دوم ریاست جمهوری مطرح است. آنچه که به ایران و ایرانیان مربوط می‌شود، ذهن بسیاری را مشغول کرده است.
ولی با گشایش افق دید، ابعاد نگرش را بهتر است به ترامپ محدود نکرد. می‌توان پرسش را به بقیه رئیس جمهورهای امریکا، و یا بهتر، به سایر مقامات دولت امریکا افزایش داد.
ولی تکلیف بریتانیا، فرانسه، آلمان، و اتحادیه اروپا، و…، و یا سایر دولت‌های غربی چه می‌شود؟ چرا نپرسیم که تک تک آنها، و یا همه‌ی آنها با ایران و ایرانیان چه خواهند کرد؟
چرا افق دید را گسترده‌تر نگردانیم. تکلیف روسیه و چین و اقمار آن‌ها و سایر قدرت‌ها در این سوی دنیا چه می‌شود؟
چرا افق دید باز هم گسترده‌تر نگردانیم و به منافع ایران و ایرانیان در رابطه با همه‌ی دیگر کشورهای دنیا نیاندیشیم؟
ولی این هم باز، نگرشی با زاویه محدود به «منافع» است. آیا جور دیگری هم می‌توان نگریست؟
 اگر افق دید به منافع محدود شود و ارتباط کشورها به فقط منافع ناچیز گردد، باز هم قدرت را اصیل دانسته‌ایم. بدین ترتیب لاجرم در پیشبرد روابط قوا و «توازن قوا» (بخوانید بی‌توازنی ضعف‌ها!) شرکت جسته‌ایم، و خود را به مشکلی از مشکلات و معضلات جهان امروز مبدل کرده‌ایم. چرا که روابط بین ملت‌ها را، در منافع ایران و ایرانیان در مقابل ضررهای بقیه کشورها و ملت‌ها، تقلیل داده‌ایم. با این دید و در این گونه روابط، رابطه‌ی مادی-مادی تنها راه ارتباطات شناخته شده است. انسان و انسان‌ها و ملت‌ها، در مادیات ناچیز می‌شوند.
ولی می‌توان با احقاقِ حقِ مطلع‌گردانی (احقاقِ حقِ اطلاع‌یابی و احقاقِ حقِ اطلاع‌رسانی) به حقوق اندیشید. می‌توان به حقوقِ جامعه‌ی ملیِ ایران، و حقوق هرجامعه‌ی ملی به‌مثابه عضو جامعه جهانی اندیشید و بدین ترتیب کانون همکاری‌های بین‌المللی را، حقوق قرار داد. با این دید، حقوق بر منافع اولویت پیدا می‌کنند. با این دید و در این گونه روابط، رابطه‌ی حقوقی-مادی راه بهتری برای روابط و ارتباطات شناخته شده است. با این دید و در این گونه روابط، که رابطه‌ی حقوقی-مادی بر روابط مادی-مادی الویت پیدا می‌کند، و با تلاش برای مخرج مشترک قرار دادن حقوق در روابط بین‌المللی، تلاش‌ها برای دست‌آوردهای مادی، هرچه خشونت‌زداتر می‌شوند.